De website van het genomineerde televisieprogramma.
Raoul
Klik hier voor het filmpje van Raoul waarin hij
reageert op de eerste 2 filmpjes
Klik hier voor het geblobte filmpje van Raoul over de Blob
Klik hier voor het filmpje van Raoul over de Blob
2 maart 2009
Jammer dat ons programma nou al klaar is. Ten eerste natuurlijk omdat
eindredacteur Jan van Friesland op het afscheidsfeestje de beste grap van de serie maakte.
Ik had hem graag overtroffen.
Ten tweede omdat de aflevering van komende week behoorlijk gevuld had kunnen
worden met hysterische P.R. mensjes van de Vara, VPRO en diverse mediavakkenvullers.
Afgelopen week was Paul de Leeuw zo vriendelijk gast te willen zijn in de voorlopig
laatste aflevering van Heerlijk Eerlijk Heertje.Zonder duidelijke aanleiding maakte hij
herhaaldelijk gewag van zijn groeiende ongemak met Mooi! Weer de Leeuw. Aangezien ik
graag wat wilde doen met persberichten (die worden doorgaans ongelezen en ongecheckt geplaatst)
schreef ik zelf het persbericht. Daarin verwerkte ik Paul’s opmerkingen. Het luidde:
Paul de Leeuw gunt Heertje primeurs
Aanstaande vrijdag is Paul de Leeuw te gast in de voorlopig laatste aflevering van Raoul Heertje’s genomineerde tv-programma. De Leeuw praat openhartig over het naderende einde van Mooi! Weer de Leeuw, de vele fouten van Heertje en kinderen met een stompje.
Het ging me vooral om het woord ‘genomineerde’. Ik gokte er op dat dat klakkeloos
overgenomen zou worden. De mediavakkenvullers zouden zich volgens mij niet af vragen
voor wat HEH dan genomineerd is, of het wel genomineerd is, of nog basaler;
wat genomineerd eigenlijk betekent. Dat mijn vele fouten een primeur zouden zijn, vond ik ook wel grappig.
De eerste hobbel was de VPRO;
Het woord genomineerd was een leugen en bovendien niet grappig.
Dus stuurden wij de genomineerde versie rond en de VPRO de ongenomineerde.
Het persbericht werd vanzelfsprekend overgenomen.
De tweede hobbel was de VARA:
Het VPRO persbericht werd, in een heus VARA persbericht, met klem ontkend.
Er is helemaal geen sprake van een einde, laat staan van iets dat nadert.
Niet dat ze het interview gezien hadden, maar dat hoeft natuurlijk niet in de persberichtbusiness.
Het persbericht werd vanzelfsprekend overgenomen.
Inmiddels zijn diverse mediavakkenvullers een beetje in de war,
want er zijn wat mensen die het interview wel hebben bekeken
en daaruit blijkt dat de woorden openhartig, einde en naderen
volkomen terecht werden genomineerd.
Ik schrijf in de war, maar dat is wat overdreven. De teksten van de
mediavakkenvullers worden dagelijks ingehaald door de feiten
en daar zijn diverse remedies tegen. De beste?
Negeren van de feiten.
Gelukkig had Joost, die het programma monteert, dat al lang begrepen
dus die heeft al dat persberichtengedoe niet in de uitzending gestopt.
Hierbij nomineer ik hem dan ook voor het bronzen kind met stompje.
Nu ga ik even genieten van mijn welverdiende rust.
21 februari
Op veler verzoek; de tekst van het interview met Harry Mens dat ik zelf voor las:
Harry Mens, jij wordt altijd op dezelfde manier benaderd. Patser, niet-journalist, glibberig type etc. En dan verdedig jij je. Dat doe je behoorlijk goed, maar dat maakt niks uit. De volgende keer is het gesprek weer precies hetzelfde. Om ons beiden een heleboel moeite te besparen en om te proberen die constructie nu een keer kapot te slaan heb ik ons interview vast gemaakt.
Dan zeg ik: Hallo Harry, leuk dat je hier bent. We hebben elkaar al eens ontmoet en dat was een leuk gesprek vond ik. Maar jij twijfelde toch of je hier zou komen.
En dan zeg jij: Ja, omdat ik denk dat je toch een dubbele agenda hebt. Of flauwe grappen gaat maken. Wat je nu doet is toch ook raar, je kunt me toch gewoon vragen stellen?
En dan zeg ik: Inderdaad, mijn eerste vraag is: Wat jij doet dat is toch geen journalistiek? Mensen betalen 12500 euro om in jouw programma te komen. Dan ben je toch niet kritisch meer?
En dan zeg jij: Alsof het bij de publieke omroep wel allemaal onafhankelijk journalistiek is. Ik moet mijn programma zelf betalen, dat betekent dat je compromissen sluit. En 50 % van mijn gasten zijn politici en captains of industrie. Die betalen niks.
En dan zeg ik: Maar die benader je toch ook niet heel kritisch?
En dan zeg jij: Iedereen kan aan mijn gezicht zien wat ik van de antwoorden denk. Mijn kijkers zijn helemaal niet geïnteresseerd in zogenaamde kritische gesprekken. Als ik een voor een paar ton een talkshow zou mogen doen bij de publiek omroep wil ik ook wel quasi intellectueel doen.
En dan zeg ik: Wat zou je dan doen?
En dan zeg jij: Nou in ieder geval niet elke linkse gast met slijm overladen en rechtse gasten proberen te fileren. Ik voorzie in een behoefte en verdien er ook nog geld mee. Wat is daar mis mee?
En dan zeg ik: In jouw programma zijn ook mensen geweest waarvan later bleek dat ze in allerlei fraudeschandalen betrokken zijn. Zoals die mannen van Palm Invest. Jij hebt die mensen gewoon met alle egards ontvangen. En ze kochten advertenties rond jouw programma. Er was ook een man die beurstips gaf en zelf in die beursbedrijven investeerde.
En dan zeg jij: Alsof andere programma’s uitgebreid antecedentenonderzoek doen. Laatst zat bij Pauw en Witteman Ruud Koornstra, van die spaarlamp. Iedereen in de tv wereld weet dat dat zo ongeveer de moeder der aller oplichters is.
En dan zeg ik: Dat is flauw dat je die noemt want die woorden leg ik nu in jouw mond terwijl jij je nooit over deze man hebt uitgelaten.
En dan zeg jij: Ga je nu echt de hele uitzending dit toneelstuk voortzetten, want dan kan ik net zo goed weggaan. Volgens mij wil je me gewoon afzeiken.
En dan zeg ik: Nee hoor. Ik wil een patroon doorbreken. En daarvoor moet je eerst het patroon laten zien. Dat heeft weinig met jou te maken, maar jij bent wel een mooi voorbeeld.
En dan zeg jij: Dat is heel leuk dat je dat wil, maar ondertussen zit ik hier aan tafel. Jullie hebben mij heel laat gebeld, ik red jou en vervolgens word er geen fatsoenlijke vraag aan me gesteld.
En dan zeg ik: Dus als jij hier was gaan zitten en ik zou weer mijn eerste vraag stellen: hallo Harry, leuk dat je hier bent. We hebben elkaar al eens ontmoet en dat was een leuk gesprek vond ik. Maar jij twijfelde toch of je hier zou komen. Zou je het dan wel ok hebben gevonden?
En dan zeg jij: Liever een slecht interview met mij, omdat jij niet kan interviewen, dan toeschouwer en figurant zijn van een slecht toneelstuk.
En dan zeg ik: Ik vind dat je gelijk hebt. Welke vraag zal ik je als eerste stellen?
En dan zeg jij: Of je houdt nu op met dit gedoe of ik ga weg.
En dan zeg ik: Het vervelende is dat je helemaal gelijk hebt. Ik overtreed constant mijn eigen fatsoensregels. Maar ik kan de verleiding slecht weerstaan. Mijn excuses als ik je geschoffeerd heb, want dat was niet mijn bedoeling.
En hier zeg jij:
20 februari:
Een rare week dit. De gevolgen van een domme en vooral ondermaatse uitglijder van mij zijn vervelend en naar. Vervolgens heb ik me suf gedacht en gepraat om de schade te beperken. Dit klinkt allemaal heel dramatisch en mysterieus en ook dat wil ik voorkomen. Ik weet ook niet meer of ik met voorkomen juist iets veroorzaak. Het gesprek met Harry Mens was leuk, spannend, raar, hard en bizar. We begrepen niks van elkaars bedoelingen. Uiteindelijk gingen we toch vrolijk uit elkaar. Met Jaap ging ik er volgens mij te energiek in, maar daarna werd het toch nog wat naar mijn gevoel. ( mede dankzij Harry Mens). En hij durfde tenminste te komen, in tegenstelling tot veel collega's van andere politieke partijen. Ben benieuwd wat Joost er van gebakken heeft.
Nou, heb het net gezien. Wat minder drama (van mij) had beter geweest. Een vriend zei net; als je twijfelt; niks doen. Beetje veel introspectie ook. En achteraf is het bla bla bla. Wel goed/leuk geknipt. Ook door de kapper. Dit is wat we gingen doen. Nog maar 1 week de illusie hebben dat dit heel belangwekkend is, geeft ook wat rust. Hoogtepunt vond ik deze vuist op deze vuist... En Edwin Rutten zijn terechte reprimande. Het leek nu trouwens of al die gasten die niet konden of wilden voor deze aflevering waren uitgenodigd, maar dat is niet zo. Het ging om mensen die we vanaf november hebben gevraagd. De enige van het rijtje die voor deze had afgezegd was Femke Halsema. (maar die had al voorbehoud gemaakt)
14 februari:
Even kort; vond het zeer geslaagd. Als talkshow veel minder sprankelend en aantrekkelijk als vorige week. Maar we maken geen talkshow. Die is zaterdagnacht pas op tv.
13 februari
Zo, daar ben ik weer. Inmiddels zijn we twee weken verder. Ik vond de aflevering met Carice heel leuk, maar niet goed. Dat ik met haar een fraai gesprek had vind en vond ik bijzonder en prettig, maar dat is niet waar het programma op vrijdag om gaat. Ook het geneuzel bij de wereld etc. voegde te weinig toe. De sketch op de apenrots was op zich vermakelijk, maar die was al uitgezonden. Waar we meer mee hadden kunnen doen is met de uitspraken en toon van Henk (Het Ei) Hagoort, de baas van de publieke omroep. Hij was de enige aan tafel waar ik erg van schrok en die me verbaasde, maar ik was niet scherp genoeg daar meteen iets van te zeggen. Dat de baas van de PO zijn onderdanen oproept (mij in dit geval) vooral te blijven doen wat scoort en daarmee alle andere initiatieven bij voorbaat dood verklaard is vrij erg. Het feit op zich wist ik al, maar dat zo iemand dat nu gewoon onbeschaamd zegt, zonder gevolgen, is weer een stap in de verkeerde richting. Wellicht dat ik hem daarom ook steeds Het Ei noem. Er zijn ongeschreven regels die de onderonsjes thuis, op tv en op het voetbalveld in stand houden en om 1 of andere reden wil ik mezelf duidelijk maken dat ik daar niet aan mee wil doen. Ben blij dat Matthijs zelf trots vertelde dat de wereld etc. om 1 voor 8 zwaar geschut inzet (een populaire rubriek) ivm het Journaal. Niet omdat dat iets is dat heel weinig mensen weten. (hoewel het aandoenlijk is als Mediamannetjes net doen alsof iedereen dat wel weet). Ook niet omdat het iets slecht zou zijn (hoewel het grappig is dat Mediamannetjes maar blijven beweren dat ik dat wel vind) Maar omdat het een voorbeeld is, toevallig van een tv-mechanisme, van waar ons programma over gaat. Het maakt je namelijk bewust van bepaalde mechanismes, spelletjes etc. Of je zoiets al wist doet er helemaal niet toe, hoewel het een leuk weetje is. Die kennis op zich verschaft geen inzicht. Je weet, of kunt weten, dat als je door de Kalverstraat loopt, je continu bestookt wordt met boodschappen. Boodschappen die je vertellen wat mooi is, wat je aan moet trekken, wat je moet eten, wat je moet denken, wat je moet haten etc. Wat we beweren (vrij naar Zengotita) is dat je je niet constant bewust kunt of wilt zijn van dat spervuur en de onderliggende mechanismes. En daardoor sta je er bloot aan en word je er gemakkelijk door meegesleurd. Dat de Pauwen en Wittemannen een oortje in hebben is geen schande of belangrijke onthulling. Het is wel leuk/interessant om het te weten als je naar een gesprek tussen Wouter Bos en hen kijkt. Er blijven oortjesredacteuren/deskundigen buiten beeld die hen tijdens het gesprek voorzien van feiten, snedige opmerkingen, steken onder water, grappen of wat dan ook. Ik denk dat je daardoor wij een rijker beeld krijgt van waar je naar kijkt. Niet een beter of vollediger beeld want dat zou suggereren dat er een waarheid is die wij weten en laten zien. En dat doen we niet. We zijn ook niet geïnteresseerd in tv op zichzelf. Of het maakproces. We zijn geïnteresseerd in het ongemakkelijke gevoel waarmee je dezer dagen de werkelijkheid tot je probeert te nemen. En daarin spelen de media, en dus ook tv-programma’s en journalisten een belangrijke rol. Er blijft, om goede of slechte redenen, veel buiten beeld en ik vind het leuk dat terrein te ontdekken. Dat we daarvoor een interviewprogramma moesten beginnen is middel en geen doel. Journalisten en zeker de Pauwen en van Nieuwkerken hadden me veel kunnen vertellen, want zij weten op veel beter waar mijn programmain praktijk over gaat dan ik. Ik vind het erg jammer dat dat gesprek alleen na veel drank en uitleg dat ik hun speeltje niet af wil pakken, plaats vindt. Of nooit, zoals bij de wereld etc. Ik moet me beter op die teleurstelling voorbereiden, maar ik ben erg slecht in het verbergen van mijn teleurstelling. Zo, een waar epistel . Nu ga ik kijken wat Joost er van gebakken heeft.
3 februari:
Antwoord voor Niek en vele anderen,Ik heb je kritiek van meer kanten gehoord. Allereerst: het was geen truc of toneelspel. De toon vd campagne Denk Vooruit vind ik infantiel. Of zoals de directeur generaal zelf zei; zo praat je met kleine kinderen. Het computerspelletje was het beste voorbeeld daarvan. Maar niet het enige. Mijn vraag was; blijkt uit onderzoek dat wij (volwassenen) de verstandelijke vermogens van kinderen hebben en dat wij dan ook zo behandeld dienen te worden of behandeld de overheid ons sowieso als kinderen? En vervolgens: dat chipsverkopers ons zo behandelen heb ik geen probleem mee. Maar van de overheid verwacht ik een andere benadering. Met die vragen ging ik naar het Binnenhof. Vervolgens bleek men het met me eens te zijn. Sterker nog, mevr. Verdonk ging Kamervragen stellen en meneer van der Ham vertelde dat de hoogopgeleide ambtenaren in Den Haag lager opgeleide burgers ‘als lunatics en barbaren beschouwen.’ Dat laatste vond ik behoorlijk schokkend. Niet alleen omdat het misschien waar is. Ook omdat D’66 als ze in de regering zitten met deze mensen werkt en daar dan geen enkele moeite mee heeft. Wat nog schokkender is, dat helemaal niemand zich druk maakt over deze uitspraak. Over deze zaken wilde ik praten me dhr. Schoof die een hele prettige en intelligente man bleek te zijn. Het was dus een informatief en prettig gesprek wat mij betreft. Ik had me alleen iets eerder moeten beseffen dat we beiden gezegd hadden wat er te zeggen was en het gesprek moeten beëindigen. Of over iets anders moeten beginnen. Voor ons programma leverde dit item weer wat leuke ‘ontdekkingen’ op: Voorlichters schieten automatisch in de verdediging. Ook als ze niet aangevallen worden. (het lijken wel journalisten) Zeggen afspraken af, zorgen voor veel ruis terwijl hun hoogste baas 1 en ander prima kan uitleggen. Ik ben een behoorlijke opportunist als het over mijn tv-programmaatje gaat. Jarenlang vervloek ik mevr. Verdonk en nu ga ik vrolijk bij haar op bezoek. Journalisten laten, zonder enige goede reden, beeldmateriaal zien aan voorlichters zodat hun bazen hun antwoorden zorgvuldig kunnen voorbereiden en instuderen. (het gaat hier om vragen over zaken waarover op een departement veel is nagedacht. Tenminste, dat mag je verwachten) Meneer van der Ham wil dat ik u zeg, maar tutoyeert mij. Ik kan, iig in de ogen van veel kijkers, behoorlijk drammen. Terwijl ik dat andere mensen juist kwalijk neem. Blijkbaar ben ik, zoals ik steeds tevergeefs verkondig, inderdaad niks beter, mooier, slimmer dan andere mensen. Ik hoop en denk dat stiekem wel natuurlijk, maar het is niet zo. Mei Li Vos heeft het leukste kantoor en bij de VVD is het het gezelligst De beslissing om mijn vader uit te nodigen was een fraai staaltje opportunisme. Dat werd ook duidelijk getoond in de aflevering. Toch blijven mensen maar beweren dat ik probeer de tv-wereld te ontmaskeren en pretendeer het zelf beter te doen. Wekelijks laten we zien dat beide beweringen onzin zijn. Mijn vader was trouwens heel goed in vorm, ik ben erg trots dat we dit samen gedaan hebben.
31 Januari
Nu we op de helft zijn van ons avontuur voel ik toch de behoefte wat meer op papier te zetten. Onze lol en het gevoel dat we er steeds beter in slagen te laten zien wat we willen laten zien groeit dagelijks en dat geldt ook voor de aversie /liefde van de meekijkers. Allereerst een poging te omschrijven wat we eigenlijk van plan waren. We (Joris en moi) omschreven het een paar jaar geleden al:
Waar komt toch het ongemakkelijke gevoel vandaan waarmee je dezer dagen de werkelijkheid tot je probeert te nemen? Volgens ons is de reden tweeledig: er blijft van alles buiten beeld (beeld niet letterlijk nemen) dat essentieel is voor begrip van wat in beeld komt. En wat in beeld komt is vaak iets anders dan wat het lijkt. De media spelen een (maar niet de enige) grote rol in het creëren, bepalen, en in stand houden van de rollen. Je zou het kunnen beschouwen als een circus. De macht in dat circus is afhankelijk van de manier waarop je je rol speelt of kan spelen.
Uitgangspunten:
We hebben noch een eigen beeld, noch oplossingen, noch antwoorden.
We pretenderen niet dat er een waarheid is of dat wij die kunnen onthullen. We gaan er niet eens naar op zoek.
We horen bij niemand. De toon is niet per definitie ironisch, cynisch of moralistisch. We trekken niet ten strijde tegen de toneelspelers, maar laten ze juist, met bewondering, in hun volle glorie zien. De spelletjes (slecht woord; wat ook kan; mechanismes/acts/scripts waar we in verzeilen) die we allemaal, bewust of onbewust, spelen worden getoond. Uiteindelijk hopen we dat we de kijkers zo ontregelen dat ze anders gaan kijken naar de werkelijkheid zoals hij tot ons komt. De spelers zijn niet alleen de media en de mensen die in de media verschijnen. We doen allemaal mee. (Stille tochten, straatinterviews, ingezonden brieven etc.)
Tot zover de filosofie die als basis dient voor het programma. Vervolgens hebben we nagedacht hoe we dit willen laten zien. Een boek? Een strip? Een quiz? Een documentaire? Eric van Sauers bedacht; een talkshow. Daarin een paar interviews met mensen waar ik iets mee te bespreken heb. Maar we laten ook alle overwegingen, montages etc. zien. Niet om te tonen hoe tv gemaakt wordt, maar om de beelden van context te voorzien. En we hoopten/gokten er op dat onze eigen spelletjes en die van anderen zich vanzelf zouden openbaren. Daarna gingen we, in samenwerking met IDTV, dit idee verder ontwikkelen.
Uiteindelijk besloten we inderdaad een interviewprogramma te maken waarbij we zoveel mogelijk mijn echte fascinaties zouden volgen. Geen geënsceneerde interviews op basis van een script, doelstelling en min of meer voorspelbare inhoud.
Waarom niet? Omdat we ons realiseerden dat we alleen wat spelletjes naar boven zouden krijgen als we zo oprecht mogelijk aan het interviewprogramma zouden werken. Een vast format met vaste sjablonen (van tevoren bepaalde gesprekken, rubriekjes) zou nooit geloofwaardig zijn omdat ik zo een programma niet ambieer. Ik kan ook niet acteren dat ik dat wel ambieer. Ik heb nog geopperd een andere presentator te vinden die dat wel kan, maar dan zijn de spelletjes die zich openbaren geen toevallige gebeurtenissen, maar te berekenen consequenties.
In de laatste fase (vlak voor de eerste opnames) voegden we een vrij radicaal element toe; we weten heel goed waar we vandaan komen, maar waar we naar toe gaan laten we open. We zijn op zoek, maar wat we gaan vinden weten we niet. De vorm en inhoud wordt per week bepaald. Of zoals Thomas de Zengotita zei; zodra er een format dreigt te ontstaan moet je het weggooien)
We dachten wel zeker te weten dat we iets gingen vinden (die veronderstelling bleek te kloppen.) Zodra je de uitkomst al weet, of denkt te weten start namelijk het formatdenken, de sjablonen etc. Vervolgens gebeurt er juist niet wat je wil, namelijk dat de spelletjes uit de hemel vallen. Bij vastgestelde uitkomsten horen vastgestelde paden, momenten en gedragingen. Als er dan spelletjes verschijnen zegt het niks omdat ze het gevolg zijn van berekening. Stel bijvoorbeeld dat we naar het Binnenhof waren gegaan met als doel rotzooi te schoppen. Dan zouden de problemen met de voorlichters, als dat al gebeurd was, geen beeld geven van hoe dit soort dingen gaan, maar meer het logische gevolg van onze eigen manipulaties.
Ik merk dat ik nog heel lang door kan schrijven over onze overwegingen. De enige die ik nog wil toevoegen is dat we op geen enkele manier pretenderen zelf boven of buiten bovenstaande fenomenen te staan. Dat soort blindheid zorgt juist voor de versterking van de ruis tussen mensen. Het signaleren van een fenomeen betekent nog niet dat je er zelf, in een andere gedaante, niet aan mee doet. Journalisten die politici betichten van opportunisme of populisme zien vaak niet dat ze precies hetzelfde gedrag vertonen. Principieel verschillen hun spelletjes niet. Politici die klagen over de spelletjes die journalisten spelen hebben vaak gelijk, maar vergeten hun eigen spelletjes. Stemmen trekken en kijkers/lezers en de daarbij behorende spelletjes verschillen niet principieel van elkaar.
Ook onze eigen onmacht spelletjesloos door het leven te gaan moet onderdeel van het programma worden. Daarom monteert Joost van Ginkel onafhankelijk van de betrokkenen het programma. Daarom filmen we zo veel mogelijk wat er gebeurt. Hopelijk zorgt die transparantie dat men begrijpt dat we het over ons allen hebben en niet over die ene en die andere en die...
En natuurlijk begrijpen we waarom iemand in een bepaalde situatie bewust of onbewust spelletjes gebruikt. We spreken dan ook geen moreel oordeel uit. (is ook niet interessant trouwens)
Zo, nu ben ik eindelijk aangeland waar ik wilde wezen namelijk dat ik aan een lijstje kan beginnen van inzichten/spelletjes/grappige wetmatigheden die op ons pad verschenen. Dat ga ik proberen vanaf heden bij te houden. Want anders vergeet ik ze.
De vorm en inhoud van het programma heb ik tot op heden niet goed en helder genoeg uitgelegd denk ik. Mede daardoor ontstaan er steeds misverstanden over middelen, doelen, vorm en inhoud. Zo is ons doel niet te laten zien hoe tv gemaakt wordt. Maar het is wel een middel. Bij de wereld draait etc. bleek dat misverstand genoeg om de vastgeroeste spelletjes van een aantal tvmannen naar boven te krijgen.
Misschien beantwoordt dit epistel een paar van de vele vragen die men mij stelt. Misschien ook niet, maar dat ik meer vragen en twijfels heb dan antwoorden en oplossingen is nu wel duidelijk. Ik blijf dus lekker twijfelen al was het maar omdat ik merk dat ik daarmee de zogenaamde allesweters de stuipen op het lijf jaag. En ik weet ook niet goed wat ik kan doen los van twijfelen, want inzichten en gedachten veranderen elke dag van naam, gedaante en aard.
Nou genoeg geouwehoer; het (onvolledige) lijstje met wat me tot op heden opviel volgt.
Nu ga ik even niks doen.
Vrijdag 30 januari
Nou vanavond gaat het vuurwerk losbarsten. Zware maar zeer leuke week was dit. En nu nog reclame maken bij de wereld draait door. Wat je allemaal toch moet doen als ambtenaar bij de publieke omroep...
Vrijdag 16 januari
Pffff, dit was een zware week. Ben benieuwd wat we vanavond gaan zien. Ik was minder in vorm afgelopen woensdag. Of moet ik dat niet opschrijven? Dan gaan mensen het ook door die bril bekijken. Alsof heel NL deze site bezoekt. Dus laat ik het lekker staan. Pathetisch dit stukje, lijkt wel een dagboek. Ik ben dringend aan niks doen toe.
Beste/Lieve/Geachte mensen,
Veel dank voor alle interessante en aardige en soms zelfs lieve mails n.a.v. Pauw & Witteman gisteren. Ik ga ze echt beantwoorden, maar moet ook nog even uitzieken, opruimen en . Dat is dus wat ik aan het worden ben; een halve zool die denkt dat hij ook privézaken moet gaan melden. Gelukkig heb ik me dit keer op tijd hervonden, maar ja, hoe lang nog? Op een dag denk ik echt dat ik Raoul Heertje ben en dan is het klaar met me. Dan ben ik precies waar ik niet wilde wezen. Voorlopig weet ik nog regelmatig te ontsnappen en leer en lach ik me rot.
Vanaf nu ben ik weer gewoon kijker en ben ik heel benieuwd wat er vanavond te zien zal zijn. Ik vrees dat mijn mindere kanten ook getoond zullen worden. Eigen schuld, want toen ik in het proefprogramma teveel gespaard werd, was ik daar nogal gepikeerd over. Jezus, nu ben ik me ook al aan het indekken en jou aan het voorbereiden op mijn slechte kanten. Daarmee probeer ik ze minder slecht te maken. Leuk maar ook frustrerend dit programma, want ik wordt me steeds bewuster van de onbewuste trucs.
En mijn ijdelheid.
Dit stukje heb ik lang uit kunnen stellen, want ik wil natuurlijk niet laten merken dat mijn universum deze week vooral om Heerlijk Eerlijk Heertje draait. Terwijl er in het universum heus belangrijker zaken plaatsvinden. Ik weet het echt. Maar voel ik het ook?
Tot zover het crisiscentrum, ik ga mijn gewone-Raoul-Heertje-doet-gewoon-boodschappen-gezicht opzetten en naar buiten. Oh ja, morgen (zaterdag) staat er een hele goed stuk in het NRC van een meneer (Tom Rooduijn) die het goed begrijpt en zo aardig is net te doen alsof ik het zo goed heb uitgelegd.
Klik hier voor het geblobte filmpje van Raoul over de Blob
Klik hier voor het filmpje van Raoul over de Blob
2 maart 2009
Jammer dat ons programma nou al klaar is. Ten eerste natuurlijk omdat
eindredacteur Jan van Friesland op het afscheidsfeestje de beste grap van de serie maakte.
Ik had hem graag overtroffen.
Ten tweede omdat de aflevering van komende week behoorlijk gevuld had kunnen
worden met hysterische P.R. mensjes van de Vara, VPRO en diverse mediavakkenvullers.
Afgelopen week was Paul de Leeuw zo vriendelijk gast te willen zijn in de voorlopig
laatste aflevering van Heerlijk Eerlijk Heertje.Zonder duidelijke aanleiding maakte hij
herhaaldelijk gewag van zijn groeiende ongemak met Mooi! Weer de Leeuw. Aangezien ik
graag wat wilde doen met persberichten (die worden doorgaans ongelezen en ongecheckt geplaatst)
schreef ik zelf het persbericht. Daarin verwerkte ik Paul’s opmerkingen. Het luidde:
Paul de Leeuw gunt Heertje primeurs
Aanstaande vrijdag is Paul de Leeuw te gast in de voorlopig laatste aflevering van Raoul Heertje’s genomineerde tv-programma. De Leeuw praat openhartig over het naderende einde van Mooi! Weer de Leeuw, de vele fouten van Heertje en kinderen met een stompje.
Het ging me vooral om het woord ‘genomineerde’. Ik gokte er op dat dat klakkeloos
overgenomen zou worden. De mediavakkenvullers zouden zich volgens mij niet af vragen
voor wat HEH dan genomineerd is, of het wel genomineerd is, of nog basaler;
wat genomineerd eigenlijk betekent. Dat mijn vele fouten een primeur zouden zijn, vond ik ook wel grappig.
De eerste hobbel was de VPRO;
Het woord genomineerd was een leugen en bovendien niet grappig.
Dus stuurden wij de genomineerde versie rond en de VPRO de ongenomineerde.
Het persbericht werd vanzelfsprekend overgenomen.
De tweede hobbel was de VARA:
Het VPRO persbericht werd, in een heus VARA persbericht, met klem ontkend.
Er is helemaal geen sprake van een einde, laat staan van iets dat nadert.
Niet dat ze het interview gezien hadden, maar dat hoeft natuurlijk niet in de persberichtbusiness.
Het persbericht werd vanzelfsprekend overgenomen.
Inmiddels zijn diverse mediavakkenvullers een beetje in de war,
want er zijn wat mensen die het interview wel hebben bekeken
en daaruit blijkt dat de woorden openhartig, einde en naderen
volkomen terecht werden genomineerd.
Ik schrijf in de war, maar dat is wat overdreven. De teksten van de
mediavakkenvullers worden dagelijks ingehaald door de feiten
en daar zijn diverse remedies tegen. De beste?
Negeren van de feiten.
Gelukkig had Joost, die het programma monteert, dat al lang begrepen
dus die heeft al dat persberichtengedoe niet in de uitzending gestopt.
Hierbij nomineer ik hem dan ook voor het bronzen kind met stompje.
Nu ga ik even genieten van mijn welverdiende rust.
21 februari
Op veler verzoek; de tekst van het interview met Harry Mens dat ik zelf voor las:
Harry Mens, jij wordt altijd op dezelfde manier benaderd. Patser, niet-journalist, glibberig type etc. En dan verdedig jij je. Dat doe je behoorlijk goed, maar dat maakt niks uit. De volgende keer is het gesprek weer precies hetzelfde. Om ons beiden een heleboel moeite te besparen en om te proberen die constructie nu een keer kapot te slaan heb ik ons interview vast gemaakt.
Dan zeg ik: Hallo Harry, leuk dat je hier bent. We hebben elkaar al eens ontmoet en dat was een leuk gesprek vond ik. Maar jij twijfelde toch of je hier zou komen.
En dan zeg jij: Ja, omdat ik denk dat je toch een dubbele agenda hebt. Of flauwe grappen gaat maken. Wat je nu doet is toch ook raar, je kunt me toch gewoon vragen stellen?
En dan zeg ik: Inderdaad, mijn eerste vraag is: Wat jij doet dat is toch geen journalistiek? Mensen betalen 12500 euro om in jouw programma te komen. Dan ben je toch niet kritisch meer?
En dan zeg jij: Alsof het bij de publieke omroep wel allemaal onafhankelijk journalistiek is. Ik moet mijn programma zelf betalen, dat betekent dat je compromissen sluit. En 50 % van mijn gasten zijn politici en captains of industrie. Die betalen niks.
En dan zeg ik: Maar die benader je toch ook niet heel kritisch?
En dan zeg jij: Iedereen kan aan mijn gezicht zien wat ik van de antwoorden denk. Mijn kijkers zijn helemaal niet geïnteresseerd in zogenaamde kritische gesprekken. Als ik een voor een paar ton een talkshow zou mogen doen bij de publiek omroep wil ik ook wel quasi intellectueel doen.
En dan zeg ik: Wat zou je dan doen?
En dan zeg jij: Nou in ieder geval niet elke linkse gast met slijm overladen en rechtse gasten proberen te fileren. Ik voorzie in een behoefte en verdien er ook nog geld mee. Wat is daar mis mee?
En dan zeg ik: In jouw programma zijn ook mensen geweest waarvan later bleek dat ze in allerlei fraudeschandalen betrokken zijn. Zoals die mannen van Palm Invest. Jij hebt die mensen gewoon met alle egards ontvangen. En ze kochten advertenties rond jouw programma. Er was ook een man die beurstips gaf en zelf in die beursbedrijven investeerde.
En dan zeg jij: Alsof andere programma’s uitgebreid antecedentenonderzoek doen. Laatst zat bij Pauw en Witteman Ruud Koornstra, van die spaarlamp. Iedereen in de tv wereld weet dat dat zo ongeveer de moeder der aller oplichters is.
En dan zeg ik: Dat is flauw dat je die noemt want die woorden leg ik nu in jouw mond terwijl jij je nooit over deze man hebt uitgelaten.
En dan zeg jij: Ga je nu echt de hele uitzending dit toneelstuk voortzetten, want dan kan ik net zo goed weggaan. Volgens mij wil je me gewoon afzeiken.
En dan zeg ik: Nee hoor. Ik wil een patroon doorbreken. En daarvoor moet je eerst het patroon laten zien. Dat heeft weinig met jou te maken, maar jij bent wel een mooi voorbeeld.
En dan zeg jij: Dat is heel leuk dat je dat wil, maar ondertussen zit ik hier aan tafel. Jullie hebben mij heel laat gebeld, ik red jou en vervolgens word er geen fatsoenlijke vraag aan me gesteld.
En dan zeg ik: Dus als jij hier was gaan zitten en ik zou weer mijn eerste vraag stellen: hallo Harry, leuk dat je hier bent. We hebben elkaar al eens ontmoet en dat was een leuk gesprek vond ik. Maar jij twijfelde toch of je hier zou komen. Zou je het dan wel ok hebben gevonden?
En dan zeg jij: Liever een slecht interview met mij, omdat jij niet kan interviewen, dan toeschouwer en figurant zijn van een slecht toneelstuk.
En dan zeg ik: Ik vind dat je gelijk hebt. Welke vraag zal ik je als eerste stellen?
En dan zeg jij: Of je houdt nu op met dit gedoe of ik ga weg.
En dan zeg ik: Het vervelende is dat je helemaal gelijk hebt. Ik overtreed constant mijn eigen fatsoensregels. Maar ik kan de verleiding slecht weerstaan. Mijn excuses als ik je geschoffeerd heb, want dat was niet mijn bedoeling.
En hier zeg jij:
20 februari:
Een rare week dit. De gevolgen van een domme en vooral ondermaatse uitglijder van mij zijn vervelend en naar. Vervolgens heb ik me suf gedacht en gepraat om de schade te beperken. Dit klinkt allemaal heel dramatisch en mysterieus en ook dat wil ik voorkomen. Ik weet ook niet meer of ik met voorkomen juist iets veroorzaak. Het gesprek met Harry Mens was leuk, spannend, raar, hard en bizar. We begrepen niks van elkaars bedoelingen. Uiteindelijk gingen we toch vrolijk uit elkaar. Met Jaap ging ik er volgens mij te energiek in, maar daarna werd het toch nog wat naar mijn gevoel. ( mede dankzij Harry Mens). En hij durfde tenminste te komen, in tegenstelling tot veel collega's van andere politieke partijen. Ben benieuwd wat Joost er van gebakken heeft.
Nou, heb het net gezien. Wat minder drama (van mij) had beter geweest. Een vriend zei net; als je twijfelt; niks doen. Beetje veel introspectie ook. En achteraf is het bla bla bla. Wel goed/leuk geknipt. Ook door de kapper. Dit is wat we gingen doen. Nog maar 1 week de illusie hebben dat dit heel belangwekkend is, geeft ook wat rust. Hoogtepunt vond ik deze vuist op deze vuist... En Edwin Rutten zijn terechte reprimande. Het leek nu trouwens of al die gasten die niet konden of wilden voor deze aflevering waren uitgenodigd, maar dat is niet zo. Het ging om mensen die we vanaf november hebben gevraagd. De enige van het rijtje die voor deze had afgezegd was Femke Halsema. (maar die had al voorbehoud gemaakt)
14 februari:
Even kort; vond het zeer geslaagd. Als talkshow veel minder sprankelend en aantrekkelijk als vorige week. Maar we maken geen talkshow. Die is zaterdagnacht pas op tv.
13 februari
Zo, daar ben ik weer. Inmiddels zijn we twee weken verder. Ik vond de aflevering met Carice heel leuk, maar niet goed. Dat ik met haar een fraai gesprek had vind en vond ik bijzonder en prettig, maar dat is niet waar het programma op vrijdag om gaat. Ook het geneuzel bij de wereld etc. voegde te weinig toe. De sketch op de apenrots was op zich vermakelijk, maar die was al uitgezonden. Waar we meer mee hadden kunnen doen is met de uitspraken en toon van Henk (Het Ei) Hagoort, de baas van de publieke omroep. Hij was de enige aan tafel waar ik erg van schrok en die me verbaasde, maar ik was niet scherp genoeg daar meteen iets van te zeggen. Dat de baas van de PO zijn onderdanen oproept (mij in dit geval) vooral te blijven doen wat scoort en daarmee alle andere initiatieven bij voorbaat dood verklaard is vrij erg. Het feit op zich wist ik al, maar dat zo iemand dat nu gewoon onbeschaamd zegt, zonder gevolgen, is weer een stap in de verkeerde richting. Wellicht dat ik hem daarom ook steeds Het Ei noem. Er zijn ongeschreven regels die de onderonsjes thuis, op tv en op het voetbalveld in stand houden en om 1 of andere reden wil ik mezelf duidelijk maken dat ik daar niet aan mee wil doen. Ben blij dat Matthijs zelf trots vertelde dat de wereld etc. om 1 voor 8 zwaar geschut inzet (een populaire rubriek) ivm het Journaal. Niet omdat dat iets is dat heel weinig mensen weten. (hoewel het aandoenlijk is als Mediamannetjes net doen alsof iedereen dat wel weet). Ook niet omdat het iets slecht zou zijn (hoewel het grappig is dat Mediamannetjes maar blijven beweren dat ik dat wel vind) Maar omdat het een voorbeeld is, toevallig van een tv-mechanisme, van waar ons programma over gaat. Het maakt je namelijk bewust van bepaalde mechanismes, spelletjes etc. Of je zoiets al wist doet er helemaal niet toe, hoewel het een leuk weetje is. Die kennis op zich verschaft geen inzicht. Je weet, of kunt weten, dat als je door de Kalverstraat loopt, je continu bestookt wordt met boodschappen. Boodschappen die je vertellen wat mooi is, wat je aan moet trekken, wat je moet eten, wat je moet denken, wat je moet haten etc. Wat we beweren (vrij naar Zengotita) is dat je je niet constant bewust kunt of wilt zijn van dat spervuur en de onderliggende mechanismes. En daardoor sta je er bloot aan en word je er gemakkelijk door meegesleurd. Dat de Pauwen en Wittemannen een oortje in hebben is geen schande of belangrijke onthulling. Het is wel leuk/interessant om het te weten als je naar een gesprek tussen Wouter Bos en hen kijkt. Er blijven oortjesredacteuren/deskundigen buiten beeld die hen tijdens het gesprek voorzien van feiten, snedige opmerkingen, steken onder water, grappen of wat dan ook. Ik denk dat je daardoor wij een rijker beeld krijgt van waar je naar kijkt. Niet een beter of vollediger beeld want dat zou suggereren dat er een waarheid is die wij weten en laten zien. En dat doen we niet. We zijn ook niet geïnteresseerd in tv op zichzelf. Of het maakproces. We zijn geïnteresseerd in het ongemakkelijke gevoel waarmee je dezer dagen de werkelijkheid tot je probeert te nemen. En daarin spelen de media, en dus ook tv-programma’s en journalisten een belangrijke rol. Er blijft, om goede of slechte redenen, veel buiten beeld en ik vind het leuk dat terrein te ontdekken. Dat we daarvoor een interviewprogramma moesten beginnen is middel en geen doel. Journalisten en zeker de Pauwen en van Nieuwkerken hadden me veel kunnen vertellen, want zij weten op veel beter waar mijn programmain praktijk over gaat dan ik. Ik vind het erg jammer dat dat gesprek alleen na veel drank en uitleg dat ik hun speeltje niet af wil pakken, plaats vindt. Of nooit, zoals bij de wereld etc. Ik moet me beter op die teleurstelling voorbereiden, maar ik ben erg slecht in het verbergen van mijn teleurstelling. Zo, een waar epistel . Nu ga ik kijken wat Joost er van gebakken heeft.
3 februari:
Antwoord voor Niek en vele anderen,Ik heb je kritiek van meer kanten gehoord. Allereerst: het was geen truc of toneelspel. De toon vd campagne Denk Vooruit vind ik infantiel. Of zoals de directeur generaal zelf zei; zo praat je met kleine kinderen. Het computerspelletje was het beste voorbeeld daarvan. Maar niet het enige. Mijn vraag was; blijkt uit onderzoek dat wij (volwassenen) de verstandelijke vermogens van kinderen hebben en dat wij dan ook zo behandeld dienen te worden of behandeld de overheid ons sowieso als kinderen? En vervolgens: dat chipsverkopers ons zo behandelen heb ik geen probleem mee. Maar van de overheid verwacht ik een andere benadering. Met die vragen ging ik naar het Binnenhof. Vervolgens bleek men het met me eens te zijn. Sterker nog, mevr. Verdonk ging Kamervragen stellen en meneer van der Ham vertelde dat de hoogopgeleide ambtenaren in Den Haag lager opgeleide burgers ‘als lunatics en barbaren beschouwen.’ Dat laatste vond ik behoorlijk schokkend. Niet alleen omdat het misschien waar is. Ook omdat D’66 als ze in de regering zitten met deze mensen werkt en daar dan geen enkele moeite mee heeft. Wat nog schokkender is, dat helemaal niemand zich druk maakt over deze uitspraak. Over deze zaken wilde ik praten me dhr. Schoof die een hele prettige en intelligente man bleek te zijn. Het was dus een informatief en prettig gesprek wat mij betreft. Ik had me alleen iets eerder moeten beseffen dat we beiden gezegd hadden wat er te zeggen was en het gesprek moeten beëindigen. Of over iets anders moeten beginnen. Voor ons programma leverde dit item weer wat leuke ‘ontdekkingen’ op: Voorlichters schieten automatisch in de verdediging. Ook als ze niet aangevallen worden. (het lijken wel journalisten) Zeggen afspraken af, zorgen voor veel ruis terwijl hun hoogste baas 1 en ander prima kan uitleggen. Ik ben een behoorlijke opportunist als het over mijn tv-programmaatje gaat. Jarenlang vervloek ik mevr. Verdonk en nu ga ik vrolijk bij haar op bezoek. Journalisten laten, zonder enige goede reden, beeldmateriaal zien aan voorlichters zodat hun bazen hun antwoorden zorgvuldig kunnen voorbereiden en instuderen. (het gaat hier om vragen over zaken waarover op een departement veel is nagedacht. Tenminste, dat mag je verwachten) Meneer van der Ham wil dat ik u zeg, maar tutoyeert mij. Ik kan, iig in de ogen van veel kijkers, behoorlijk drammen. Terwijl ik dat andere mensen juist kwalijk neem. Blijkbaar ben ik, zoals ik steeds tevergeefs verkondig, inderdaad niks beter, mooier, slimmer dan andere mensen. Ik hoop en denk dat stiekem wel natuurlijk, maar het is niet zo. Mei Li Vos heeft het leukste kantoor en bij de VVD is het het gezelligst De beslissing om mijn vader uit te nodigen was een fraai staaltje opportunisme. Dat werd ook duidelijk getoond in de aflevering. Toch blijven mensen maar beweren dat ik probeer de tv-wereld te ontmaskeren en pretendeer het zelf beter te doen. Wekelijks laten we zien dat beide beweringen onzin zijn. Mijn vader was trouwens heel goed in vorm, ik ben erg trots dat we dit samen gedaan hebben.
31 Januari
Nu we op de helft zijn van ons avontuur voel ik toch de behoefte wat meer op papier te zetten. Onze lol en het gevoel dat we er steeds beter in slagen te laten zien wat we willen laten zien groeit dagelijks en dat geldt ook voor de aversie /liefde van de meekijkers. Allereerst een poging te omschrijven wat we eigenlijk van plan waren. We (Joris en moi) omschreven het een paar jaar geleden al:
Waar komt toch het ongemakkelijke gevoel vandaan waarmee je dezer dagen de werkelijkheid tot je probeert te nemen? Volgens ons is de reden tweeledig: er blijft van alles buiten beeld (beeld niet letterlijk nemen) dat essentieel is voor begrip van wat in beeld komt. En wat in beeld komt is vaak iets anders dan wat het lijkt. De media spelen een (maar niet de enige) grote rol in het creëren, bepalen, en in stand houden van de rollen. Je zou het kunnen beschouwen als een circus. De macht in dat circus is afhankelijk van de manier waarop je je rol speelt of kan spelen.
Uitgangspunten:
We hebben noch een eigen beeld, noch oplossingen, noch antwoorden.
We pretenderen niet dat er een waarheid is of dat wij die kunnen onthullen. We gaan er niet eens naar op zoek.
We horen bij niemand. De toon is niet per definitie ironisch, cynisch of moralistisch. We trekken niet ten strijde tegen de toneelspelers, maar laten ze juist, met bewondering, in hun volle glorie zien. De spelletjes (slecht woord; wat ook kan; mechanismes/acts/scripts waar we in verzeilen) die we allemaal, bewust of onbewust, spelen worden getoond. Uiteindelijk hopen we dat we de kijkers zo ontregelen dat ze anders gaan kijken naar de werkelijkheid zoals hij tot ons komt. De spelers zijn niet alleen de media en de mensen die in de media verschijnen. We doen allemaal mee. (Stille tochten, straatinterviews, ingezonden brieven etc.)
Tot zover de filosofie die als basis dient voor het programma. Vervolgens hebben we nagedacht hoe we dit willen laten zien. Een boek? Een strip? Een quiz? Een documentaire? Eric van Sauers bedacht; een talkshow. Daarin een paar interviews met mensen waar ik iets mee te bespreken heb. Maar we laten ook alle overwegingen, montages etc. zien. Niet om te tonen hoe tv gemaakt wordt, maar om de beelden van context te voorzien. En we hoopten/gokten er op dat onze eigen spelletjes en die van anderen zich vanzelf zouden openbaren. Daarna gingen we, in samenwerking met IDTV, dit idee verder ontwikkelen.
Uiteindelijk besloten we inderdaad een interviewprogramma te maken waarbij we zoveel mogelijk mijn echte fascinaties zouden volgen. Geen geënsceneerde interviews op basis van een script, doelstelling en min of meer voorspelbare inhoud.
Waarom niet? Omdat we ons realiseerden dat we alleen wat spelletjes naar boven zouden krijgen als we zo oprecht mogelijk aan het interviewprogramma zouden werken. Een vast format met vaste sjablonen (van tevoren bepaalde gesprekken, rubriekjes) zou nooit geloofwaardig zijn omdat ik zo een programma niet ambieer. Ik kan ook niet acteren dat ik dat wel ambieer. Ik heb nog geopperd een andere presentator te vinden die dat wel kan, maar dan zijn de spelletjes die zich openbaren geen toevallige gebeurtenissen, maar te berekenen consequenties.
In de laatste fase (vlak voor de eerste opnames) voegden we een vrij radicaal element toe; we weten heel goed waar we vandaan komen, maar waar we naar toe gaan laten we open. We zijn op zoek, maar wat we gaan vinden weten we niet. De vorm en inhoud wordt per week bepaald. Of zoals Thomas de Zengotita zei; zodra er een format dreigt te ontstaan moet je het weggooien)
We dachten wel zeker te weten dat we iets gingen vinden (die veronderstelling bleek te kloppen.) Zodra je de uitkomst al weet, of denkt te weten start namelijk het formatdenken, de sjablonen etc. Vervolgens gebeurt er juist niet wat je wil, namelijk dat de spelletjes uit de hemel vallen. Bij vastgestelde uitkomsten horen vastgestelde paden, momenten en gedragingen. Als er dan spelletjes verschijnen zegt het niks omdat ze het gevolg zijn van berekening. Stel bijvoorbeeld dat we naar het Binnenhof waren gegaan met als doel rotzooi te schoppen. Dan zouden de problemen met de voorlichters, als dat al gebeurd was, geen beeld geven van hoe dit soort dingen gaan, maar meer het logische gevolg van onze eigen manipulaties.
Ik merk dat ik nog heel lang door kan schrijven over onze overwegingen. De enige die ik nog wil toevoegen is dat we op geen enkele manier pretenderen zelf boven of buiten bovenstaande fenomenen te staan. Dat soort blindheid zorgt juist voor de versterking van de ruis tussen mensen. Het signaleren van een fenomeen betekent nog niet dat je er zelf, in een andere gedaante, niet aan mee doet. Journalisten die politici betichten van opportunisme of populisme zien vaak niet dat ze precies hetzelfde gedrag vertonen. Principieel verschillen hun spelletjes niet. Politici die klagen over de spelletjes die journalisten spelen hebben vaak gelijk, maar vergeten hun eigen spelletjes. Stemmen trekken en kijkers/lezers en de daarbij behorende spelletjes verschillen niet principieel van elkaar.
Ook onze eigen onmacht spelletjesloos door het leven te gaan moet onderdeel van het programma worden. Daarom monteert Joost van Ginkel onafhankelijk van de betrokkenen het programma. Daarom filmen we zo veel mogelijk wat er gebeurt. Hopelijk zorgt die transparantie dat men begrijpt dat we het over ons allen hebben en niet over die ene en die andere en die...
En natuurlijk begrijpen we waarom iemand in een bepaalde situatie bewust of onbewust spelletjes gebruikt. We spreken dan ook geen moreel oordeel uit. (is ook niet interessant trouwens)
Zo, nu ben ik eindelijk aangeland waar ik wilde wezen namelijk dat ik aan een lijstje kan beginnen van inzichten/spelletjes/grappige wetmatigheden die op ons pad verschenen. Dat ga ik proberen vanaf heden bij te houden. Want anders vergeet ik ze.
De vorm en inhoud van het programma heb ik tot op heden niet goed en helder genoeg uitgelegd denk ik. Mede daardoor ontstaan er steeds misverstanden over middelen, doelen, vorm en inhoud. Zo is ons doel niet te laten zien hoe tv gemaakt wordt. Maar het is wel een middel. Bij de wereld draait etc. bleek dat misverstand genoeg om de vastgeroeste spelletjes van een aantal tvmannen naar boven te krijgen.
Misschien beantwoordt dit epistel een paar van de vele vragen die men mij stelt. Misschien ook niet, maar dat ik meer vragen en twijfels heb dan antwoorden en oplossingen is nu wel duidelijk. Ik blijf dus lekker twijfelen al was het maar omdat ik merk dat ik daarmee de zogenaamde allesweters de stuipen op het lijf jaag. En ik weet ook niet goed wat ik kan doen los van twijfelen, want inzichten en gedachten veranderen elke dag van naam, gedaante en aard.
Nou genoeg geouwehoer; het (onvolledige) lijstje met wat me tot op heden opviel volgt.
Nu ga ik even niks doen.
Vrijdag 30 januari
Nou vanavond gaat het vuurwerk losbarsten. Zware maar zeer leuke week was dit. En nu nog reclame maken bij de wereld draait door. Wat je allemaal toch moet doen als ambtenaar bij de publieke omroep...
Vrijdag 16 januari
Pffff, dit was een zware week. Ben benieuwd wat we vanavond gaan zien. Ik was minder in vorm afgelopen woensdag. Of moet ik dat niet opschrijven? Dan gaan mensen het ook door die bril bekijken. Alsof heel NL deze site bezoekt. Dus laat ik het lekker staan. Pathetisch dit stukje, lijkt wel een dagboek. Ik ben dringend aan niks doen toe.
Beste/Lieve/Geachte mensen,
Veel dank voor alle interessante en aardige en soms zelfs lieve mails n.a.v. Pauw & Witteman gisteren. Ik ga ze echt beantwoorden, maar moet ook nog even uitzieken, opruimen en . Dat is dus wat ik aan het worden ben; een halve zool die denkt dat hij ook privézaken moet gaan melden. Gelukkig heb ik me dit keer op tijd hervonden, maar ja, hoe lang nog? Op een dag denk ik echt dat ik Raoul Heertje ben en dan is het klaar met me. Dan ben ik precies waar ik niet wilde wezen. Voorlopig weet ik nog regelmatig te ontsnappen en leer en lach ik me rot.
Vanaf nu ben ik weer gewoon kijker en ben ik heel benieuwd wat er vanavond te zien zal zijn. Ik vrees dat mijn mindere kanten ook getoond zullen worden. Eigen schuld, want toen ik in het proefprogramma teveel gespaard werd, was ik daar nogal gepikeerd over. Jezus, nu ben ik me ook al aan het indekken en jou aan het voorbereiden op mijn slechte kanten. Daarmee probeer ik ze minder slecht te maken. Leuk maar ook frustrerend dit programma, want ik wordt me steeds bewuster van de onbewuste trucs.
En mijn ijdelheid.
Dit stukje heb ik lang uit kunnen stellen, want ik wil natuurlijk niet laten merken dat mijn universum deze week vooral om Heerlijk Eerlijk Heertje draait. Terwijl er in het universum heus belangrijker zaken plaatsvinden. Ik weet het echt. Maar voel ik het ook?
Tot zover het crisiscentrum, ik ga mijn gewone-Raoul-Heertje-doet-gewoon-boodschappen-gezicht opzetten en naar buiten. Oh ja, morgen (zaterdag) staat er een hele goed stuk in het NRC van een meneer (Tom Rooduijn) die het goed begrijpt en zo aardig is net te doen alsof ik het zo goed heb uitgelegd.
© 2010 Gemaakt door Redactie
Banners | Een probleem rapporteren? | Privacy | Algemene voorwaarden
