De website van het genomineerde televisieprogramma.
Blogs
Elke week vragen wij onze gasten om een reactie te schrijven naar
aanleiding van hun ervaringen
bij de opname van Heerlijk Eerlijk Heertje. Hieronder kan je per aflevering alle reacties lezen.
Aflevering 7: Raoul had deze week Harry Mens en Jaap de Bruijn te gast.
Aflevering 6: Raoul had deze week Arnon Grunberg te gast, in het Amstel Hotel, Christiaan Weijts had deze week de studio onder zijn hoede, hij had Susan Smit te gast.
Aflevering 5: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Carice van Houten en Machteld Wentzel.
Aflevering 4: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Dick Schoof Directeur Generaal Veiligheid Ministerie Binnenlandse Zaken & Professor Dr. Arnold Heertje – Econoom
Aflevering 3: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Bas de Vos Directeur Stichting KijkOnderzoek & Ronald Sørensen Fractievoorzitter Leefbaar Rotterdam.
Aflevering 2: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Arie Ribbens Feestzanger,Abdou Bouzerda voorzitter AEL Nederland & Thomas de Zengotita auteur "Mediated" >
Aflevering 1:Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Hans LabohmKlimaatscepticus & Karin Vogels
Blog Heerlijk Eerlijk Heertje
Jaap de Bruijn
15 seconds of fame...
"Okee... de komende tien jaar zeg ik weer gewoon 'Nee' als ze me vragen of ik me voor TV wil laten interviewen. Er moeten natuurlijk ook meteen allerlei alarmbellen gaan rinkelen als een stagiaire van IDTV belt voor een programma met een cabaretier als presentator."
Als ik een humorloos typje was, zou mijn blogverslag van mijn wederwaardigheden over mijn optreden in het VPRO-programma "Heerlijk Eerlijk Heertje" zó begonnen zijn. Maar ja, ik wil niet als humorloos te boek staan, dus ik begin opnieuw...
"Zo, ik heb nóg buikpijn van het lachen na de uitzending van Heerlijk Eerlijk Heertje gisteravond. Gelukkig hebben ze in de montage alleen nog even mijn achterkant laten zien en verder alleen Heertje en Mens aan het woord gelaten. Ik had tenslotte echt geen reet te melden."
Maar ja, dan zou ik mezelf ook weer geweld aandoen. Weet je wat? Ik kopieer gewoon mijn tweets van de afgelopen week die een beetje te maken hebben met mijn optreden bij Heertje. Dan kan iedereen zelf oordelen...
Arnon Grunberg
Het interview met Raoul Heertje was bijna een werkelijk gesprek. (Werkelijk niet in de zin van 'echt'.) Ongetwijfeld had dit ermee te maken dat er geen publiek bij was, geen cameraman, geen geluidsman en ook hielp het dat Raoul geen papier met vragen op zijn schoot had liggen.
Dat hij zijn moeder als belangrijkste redacteur noemde, nam mij voor zijn moeder in.
Uit het gesprek bleek dat mijn eigen moeder meende dat ik met de vrouw van Raoul Heertje had moeten trouwen. Aldus Raoul. Mijn moeder beweert zich niets te kunnen herinneren. Ook zegt ze dat ze geen enkele 'Tannenbaum' in Nederland kent.
Wellicht moet ik de vrouw van Raoul Heertje eens persoonlijk leren kennen. Al was het maar om na te gaan hoe dit zit.
Ook zou ik graag eens gaan dineren met de vrouw die mij beneden in het Amstel Hotel opwachtte en mij vervolgens naar Raoul Heertje bracht.
Hoewel ze niets heeft gezegd wat de moeite van het herinneren waard was, ben ik erg van haar gecharmeerd.
Ik gun mensen het voordeel van de twijfel.
Christiaan Weijts
Donderdag 12 februari 2009. 10.15 uur.
Wie de televisiewereld betreedt, komt in een universum waar andere wetten van tijd en ruimte heersen. De dertig minuten die ik gepraat heb met Joost Nijssen en Susan Smit voelen achteraf als drie minuten. Daaraan vooraf gingen twee adrenalinedoordrenkte dagen.
Niet alleen de tijd, ook het geheugen krijgt een rare tik van het studiolicht. Toen Susan vroeg: “Wat was je vraag ook alweer?” moest ik het antwoord schuldig blijven. Een opname is een tgv-trein, in één dwingende richting.
Misschien is dat ook de reden dat ik me achteraf nauwelijks kan herinneren wat er allemaal besproken is. In de normale wereld herinner ik me gesprekken doorgaans woordelijk.
Toen Raoul me na afloop vroeg hoe het ging, kon ik dan ook alleen het vage besef verwoorden dat ik weliswaar allerlei onderwerpen had aangestipt, maar niet helemaal zeker was of er wel uit was gekomen waar ik naar op zoek was. Ongeveer zoals je wanneer je op stel en sprong op reis gaat, je koffer inpakt en in het vliegtuig niet weet of je alles wel bij je hebt.
Raouls impulsieve besluit om alle tv-wetten te tarten en mij dit halfuurtje carte blanche te geven, is niet alleen een aanslag op mijn zenuwen geweest, maar ook op die van het enorme leger mensen dat rond zo’n uitzending actief is. Iedereen hield, vermoed ik, zijn hart vast, en moest tegelijkertijd - om mij niet van streek te maken - doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat iemand zonder televisie-ervaring een complete talkshow presenteerde.
Of het als experiment geslaagd is zal moeten blijken. Mij gaf het avontuur in elk geval een nieuw inzicht in het mechanisme van talkshows. Zozeer dat ik nu zelfs mijn hoofdpersoon uit Via Cappello 23 ongelijk moet geven, als hij ergens beweert:
Spontane discussies aan talkshowtafels bestaan niet. Het zijn dwingende toneelstukjes, waarvan de teksten diezelfde middag potdicht in elkaar zijn getimmerd. Redacties verzamelen met voorgesprekken ruw citatenmateriaal, dat ze in strenge composities persen die het juiste ritme van lachsalvo’s, ruzies en ontroering moeten garanderen. De presentatoren van zulke programma’s zijn niets anders dan lege aangevers, vanuit de regiekamer geruggesteund door souffleurs die dwingende toneelaanwijzingen in hun oormicrofoontjes schreeuwen.
Niettemin hebben zulke presentatoren een onvoorstelbaar grote eigendunk en stellen ze zich op alsof ze weldegelijk iets anders zijn dan lege hulzen, ja zelfs prestaties van belang leveren.
Goed, nu was dit dan ook een talkshow zonder oortjes of voorgesprekken, en of ik meer was dan een lege huls, dat zal ik merken als ik de uitzending terugzie. Ik houd, opnieuw, mijn hart vast.
Christiaan Weijts
Ervaring Susan Smit
Niet Raoul Heertje, maar gastpersentator Christiaan Weyts stuurde me een mailtje met het verzoek te gast te zijn in 'Heerlijk eerlijk Heertje'. Nu was Christiaan vele malen mijn side-kick (we hebben op een Nederlandse term gebroed, maar nooit gevonden) in het boekenprogramma 'Uitgelezen' op Het Gesprek, dus ik kon hem moeilijk weigeren. Het zou gaan over schrijvers op tv, waar ik als recensente, presentatrice en schrijfster vast wel iets over te zeggen had. Dat had ik wel en toen me door een slimme redacteur bovendien een taxi en warm eten in het vooruitzicht werden gesteld, hoorde ik mezelf toestemmen. De taxi was op tijd en het eten was warm, en bovendien werd mijn haar leuk gedaan wat me goed uitkwam voor het feestje dat ik later die avond had, dus tot zover hoorde je mij niet zeuren. Ik begon pas nattigheid te voelen tijdens de opnamen, toen uitgever Joost Nijssen (Kluuns 'onvoorstelbaar erudiete uitgever') werd gevraagd naar het belang van uiterlijk bij auteurs. 'Collega's willen nog wel eens een mooie vrouw laten debuteren waarbij ze de letterkundige prak wat opwarmen,' zei hij. Prompt werd ik op het podium uitgenodigd en, ja, hoor, werd de Vraag der Vragen gesteld: 'Susan, heb jij het idee dat je door je uiterlijk sneller wordt uitgenodigd als schrijver op tv?' Waarna ik iets mompelde over ook best leuk rap van de tongriem gesneden te zijn en de illusie hebben dat dat er iets mee te maken had, wat natuurlijk vreselijk zelfingenomen klinkt. Maar wat moet je anders? Een hand door je net zo beeldig geföhnde haar halen en zeggen: 'Ik denk het wel, ja?'
Televisie en schrijvers - het blijft tobben.
Ervaring van Machteld Wentzel
Een bijzonder Heerlijk eerlijk Heertje,
Het is een bijzonder toeval dat ik vorige week vrijdag gebeld werd om als nonverbale taal- en stemcoach in het programma van Raoul te komen. Toen kon ik geen tijd vrij maken voor opnames, en daar had ik flink de smoor in, omdat dit nou een onderwerp is wat mij aan het hart gaat. Hoe mensen overkomen, in het ‘echt’ en op televisie, is mijn expertise! En om dit in een programma te kunnen doen waar het vooral om authenticiteit gaat, is heerlijk.
Nou wil het geval dat Raoul en ik de hele lagere school samen in de klas gezeten hebben, maar zo waren ze me niet op het spoor gekomen… Een wel heel bijzonder toeval dus!
Ik viel dus van mijn stoel toen ik dinsdag, de dag voor de opnames, weer werd gebeld of ik toch kon komen. Ik kon! Wat ik wist, was enkel dit: ik ging tijdens de opname op twee monitors in een aparte ruimte meekijken naar de nonverbale taal en stemtaal van Raoul en Carice, en daarvan zou ik in het programma verslag doen. Zoiets van: ‘God zegene de greep’, zo ging ik erin. Gelukkig ben ik gewend om op een podium te staan en houd ik van improviseren…
Even een praatje met de regisseur, van wie ik heb onthouden dat ik vooral de ruimte kon nemen. Lekkere sfeer, leuke mensen, alles goed verzorgd. Leonie, jij ook bedankt!
Het gesprek was vooral leuk, beetje hilarisch en melig zelfs, ik voelde me op mijn gemak en ik moest écht lachen om de grappen van Raoul. Alsof we nog samen in de klas zaten.
Ik heb nog niet alles kunnen zeggen over de mimiek en de stemtaal van Raoul en Carice, want ik heb veel meer gezien en gehoord dan ik kwijt kon. Dat houdt Raoul nog tegoed van me! Complimenten voor de montage van het programma, een enorme klus, het onderwerp lichaamstaal loopt er mooi doorheen. Bedankt en ik vond het geweldig om te doen.
Machteld Wentzel
Nonverbale taal- en Stemcoach.
Ervaring Professor Heertje
Het blootleggen van de onderbouw van het mediamechanisme zonder over de uitkomsten daarvan een moreel oordeel te vellen, spreekt mij erg aan. Ik vond dat de directeur-generaal van Binnenlandse Zaken, de heer Dick Schoof, hieraan op een sympathieke wijze heeft medegewerkt door uiteindelijk over de hoofden van journalisten, voorlichters en andere communicatie-deskundigen zich te wenden tot het publiek, dus tot de finale klanten van de overheid. Hij toonde zich ook gevoelig voor de enigszins kinderachtige benadering van de burger en hij lijkt daaraan iets te willen doen.
Het programma ontwikkelt zich zodoende onbedoeld tot het doorbreken van de stilzwijgende coalitie die in Nederland sinds ongeveer het midden van de jaren tachtig bestaat tussen de pers en de overheid.
Wat mijn eigen rol betreft, heb ik geen moment het gevoel gehad dat wij daar als zoon en vader zaten, blijkbaar omdat wij beiden zakelijk en openhartig over onderwerpen spraken, die ons na aan het hart liggen maar overheersend een groot publiek belang behelzen.
Arnold Heertje.
Weblog Dick Schoof
De redactie verzoekt mij vroeg te komen. Ik ben er tegen half 6, de opnames beginnen tegen kwart voor zeven. Normaal spreek je even voor over wat de insteek is of weet je wat er gebeurt of wie de andere gasten of sprekers zijn. Kwestie van serieuze voorbereiding aan beide kanten. Nu niet, dus wachten, wat eten, beetje schmink. Het gaat over het noodpakket, dat weet ik, verder is het letterlijk afwachten. Mijn afweging om te komen, is dat het onderwerp zelfredzaamheid (en daarmee onze campagne ‘Denk Vooruit’ en ‘Heeft u al een noodpakket’) te belangrijk is om niet te verschijnen. Voor je het weet wordt het onderwerp lacherig weggezet.
Bij binnenkomst in de studio zie ik op de tafel een laptop. Het laat zich raden dat het over onze internetpagina www.denkvooruit.nl gaat. En jawel. Op deze site staat een spelletje waarmee je een noodpakket kan winnen. Raoul kondigt aan dat hij nieuws gaat maken. Dat zal wel niet zijn dat hij kan melden dat een directeur-generaal zijn eigen spelletje niet succesvol kan doen, temeer niet omdat ik het gelukkig wel kan. Het gaat om de toon, infantilisering van de bevolking van Nederland. Een typisch overheidscommunicatieprobleem, zo probeert hij aan de hand van het spelletje aan te tonen. Kamerleden zijn het met hem eens, blijkt uit drie spotjes als reactie op het spelletje. Het nieuws is dus dat campagnes van de overheid als kenmerk hebben dat ze gemaakt worden door hoog-opgeleide mensen die hun mede-Nederlanders beschouwen als randdebielen. Tja. Het nieuws maken wordt onderstreept door zijn scoop, alsook door de stellige bewering van Raoul dat er Kamervragen komen. Dat blijkt de volgende dag als de Kamervraag binnenkomt; goed afgestemd door Raoul. Een berichtje op pagina 2 van de Metro meldt vandaag ook nog “topambtenaar neemt afstand van campagne”. Of hiermee nieuws gemaakt is? Misschien eerder van een mug een olifant gemaakt.
Nou moet ik zeggen dat het spelletje, op onze site ook nog eens gepresenteerd als een test, meer iets voor kinderen is dan voor volwassen mensen. Dat heb ik ook in het gesprek spontaan aangegeven. Dat stemt ook tot nadenken. Waarom doen we zoiets? Door zo te werken brengen we de campagne blijkbaar in diskrediet. Dat moeten we niet doen. Het spelletje was een slechts een aandachtstrekker, geen noodzakelijk of belangrijk onderdeel van onze campagne. Het is een uitstekende campagne die ook zeer gewaardeerd wordt en bovendien effect heeft. 7 van de 10 Nederlanders vinden een noodpakket belangrijk. De “test” passen we iets aan, we maken duidelijker dat het een spelletje is, meer grappig dan serieus bedoeld. Je kunt er een noodpakket mee winnen, gewoon leuk, vooral dat pakket winnen. De campagne aanpassen? Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Prima campagne. Daar is het onderwerp, om met Raoul te spreken, te belangrijk voor.
Dick Schoof
Directeur-Generaal Veiligheid
Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
Naar begin van de pagina Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring van de gasten uit aflevering 3
Ervaring van Bas de Vos
Heerlijk Eerlijk Heertje
Het is eigenlijk als gast in het programma het meest helder wat er aan de achterkant van het scherm gebeurt. Hoe het er uiteindelijk op de buis (of de peeCee) uit ziet is nog een vraag voor me. Dan zal pas het contrast tussen het beeld en wat er achter het beeld gebeurt duidelijk zijn. Nieuwsgierig ben ik in ieder geval.
Voor mij een eerste ervaring om echt zo in het programma te zitten. Ben wel al eens in bijvoorbeeld in Editie.NL en RTL-boulevard terecht gekomen. Maar dat laatste was omdat er niemand wat wilde zeggen over de uitzending van de DonorShow voordat deze ook was uitgezonden. Dus dan maakt een redactie een item waar toch wat ‘talking heads’ in moeten. En het ging altijd alleen over min of meer feitelijk kijkgedrag van mensen. De sessie woensdag met Raoul Heertje probeerde wat meer naar het tactische gebruik van kijkcijfers te kijken.
Heerlijk om over te praten dus ik vond de tijd veel te kort. Wel vooraf met de regisseur en een redacteur tijdens heteten gesproken over het gebruik van kijkinformatie. Leuk.
Als ervaring algemeen is het wat vreemd. Want hoe heerlijk eerlijk kun je zijn als er steeds zo’n cameralamp op je hoofd brandt? Hoe naturel is Heertje met zijn ervaring daarmee? Wat zou er met de kijkers gebeuren als niet hij het presenteerde maar een onbekende? Of Ivo Niehe? Die zou in ieder geval weer een ander publiek aan zich binden. Of helemaal geen publiek? Omdat de rol van het onderzoeken van de TV-realiteit wellicht beter past als rol bij Raoul heertje dan als rol voor Ivo Niehe?
Genoeg nabeschouwing. Ik zal de uitzending vanavond eens terugkijken. Eerst checken of ik er niet uitgeknipt ben. En dan kijken of wat ik duidelijk wilde maken ook duidelijk geworden is. En dan zaterdag ochtend vroeg de kijkcijfers bekijken op www.kijkonderzoek.nl
Groet,
Bas de Vos
Ervaring Ronald Sørensen
Bij Heerlijk Eerlijk Heertje .
Onderweg naar de uitzending worden we, mijn medewerkster Susan en ik, in de tram aangesproken door een man die me herkend. Hij zegt lid te willen worden van de populistische omroep Popned. Een goed begin, maar is hij misschien ingehuurd om me op mijn gemak te stellen? Zijn er verborgen camera’s? .
Het is erg spannend om zonder voorgesprek naar een interview te gaan, maar ik ben niet op mijn mondje gevallen en ik vind het wel een uitdaging. Ik heb de eerste uitzending gezien en ben tot de conclusie gekomen, dat er geen peil op te trekken is. Het is leuk om te zien hoe de regie achteraf een programma kan maken. Je springt in het zwembad en als je het water voelt, merk je wel of het aangenaam of te koud is. .
De ontvangst is letterlijk koud. De studio is bij binnenkomst ongeveer 2 graden boven nul. .
Als ik binnenkom, zie ik dat een debat met mij bij NOVA, waar ik niet erg tevreden over ben (veel te chagrijnig), op de monitor wordt afgedraaid. Had ik het niet gedacht? Het wordt ijskoud water waar ik in ga springen. .
Daan, die ons begeleid, begint een gesprek over koetjes en kalfjes. Hij heeft in Rotterdam gewoond en noemt de naam van een gemeenteraadslid van een andere partij, waar ik toevallig die ochtend een zeer boze e-mail naar gestuurd heb. Toeval? Ik besluit van wel, want anders moet er wel een duivelse research hebben plaatsgevonden. .
Ik zit achter een monitor en volg het begin van het programma. Aan Bart de Vos, directeur van de Stichting Kijk en Luisteronderzoek, stelt Raoul precies de vraag die ik ook zou stellen: Hoe weten mensen dat het programma weer interessant wordt? Het logische antwoord luidt: “Ze zappen en blijven hangen.” .
Daarna kom ik op en ik voel me redelijk op mijn gemak. Dat gevoel wordt versterkt als Raoul de NOVA uitzending niet gebruikt om me als chagrijn aan de kaak te stellen, maar om aan te tonen dat de redactie van NOVA me heeft willen ‘pakken’. Voor het eerst zie ik dat zelf ook! Het klopt als een bus: Vlak voor de opnames hoor ik van de redactie van NOVA pas dat ik niet geïnterviewd zou worden maar een debat zou aangaan met Fouad Sidali. Dat Aboutaleb aan de telefoon zou komen was voor mij een complete verrassing. .
Daarna voel ik me volkomen op mijn gemak en ik vertel dat een rol spelen het domste is dat je kunt doen. Oneerlijkheid maakt je nerveus. .
Ik zeg dat o.a. rancune een drijfveer is om een omroep op te zetten. Het zijn vooral de publieke omroepen die Pim destijds zo gedemoniseerd hebben. Raoul blijft er voor mijn beleving iets te lang bij hangen. Kan ik nog eerlijker zijn dan ik nu al ben, vraag ik me af?
Daarna mag ik even mijn gal over de linkse kerk spuien en dat laat ik me geen twee keer zeggen.
Tevreden merk ik hoe het programma naar zijn einde rolt.
Achteraf heb ik een goed gevoel. Raoul heeft me volkomen in mijn waarde gelaten en me een faire kans gegeven. Geen grappen ten koste van Leefbaar Rotterdam of van mij. Iets waar ik vooraf – blijkt nu – toch wel een beetje bang voor was. We drinken nog een biertje en de eindredacteur heeft m.i. een te negatief beeld van de uitzending!
Voor we weggaan, geef ik Raoul mijn Feyenoord sjaaltje. Een blijk van waardering. Als Feyenoord de zware thuiswedstrijd (sic) tegen Willem II wint, koop ik wel een nieuwe.
Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring van de gasten uit aflevering 2
Ervaring van Arie Ribbens
Het was voor mij een eer om in het programma aanwezig te mogen zijn. Het is een programma anders dan andere programma's. Erg interessant.
Het is dus echt een heerlijk en eerlijk programma,de naam zegt het niet alleen ,maar is ook zo.
Vriendelijke groeten Arie Ribbens
Ervaring van Abdou Bouzerda
Je ziet het pas als je het doorhebt
De opname van de talkshow nadert en de gezichten van de crew hebben veel weg van een technisch team van een voetbalelftal dat voor de aftrap nog snel de opstelling doorneemt en besproken tactiek. De Nederlandse Cruyff van het medialandschap moet nog opstaan. Iemand die op onnavolgbare wijze het spelletje doorziet. Maar net als met voetbal is eigenijk iedereen wel een expert. En net als met voetbal heb je controlerende middenvelders, spitsen en verdedigers. Media is net als voetbal een spel, maar ook oorlog. Meningen, personages en programma's ijveren om aandacht van u. En aandacht wordt in kijkcijfers uitgedrukt. Want als je goed bent bent, kijkt iedereen. Maar als je subliem bent kijken mensen af.
In de trein onderweg naar Amsterdam bedacht ik me in eens dat media deze dagen letterlijk oorlog betekent. De oorlog in Gaza is de reden dat ik kom opdagen in de talkshow van Raoul Heertje. Het is geen spel meer. Het gaat om mensen overtuigen voor een rechtvaardige oplossing. Ik bedenk me ineens dat terwijl u op Nederland Twee drukt iemand anders een knop indrukt van een high-tech geavanceerde apparaat met als resultaat primitieve ellende. Deze bewustwording van een paar seconden doet me twijfelen. Moest ik me wel scheren om die boodschap niet te gladjes over te laten komen. Had ik niet beter een proefgesprek kunnen doen met een coach of vriend? Ben ik nog op de hoogte van het laatste nieuws? Op het station besluit ik nog even mijn PDA te checken. En inderdaad het nieuws is veranderd. Obama wil niet praten met Hamas. Laat het nu net een zin zijn die ik van plan was te gaan gebruiken. In de taxi naar Hotel ArenA waar de opname plaatsvindt bedacht ik me in eens weer dat het juist nu wel van belang om die speregels in acht te nemen. Ik nam nog snel in mijn hoofd een checklist door.
Blij vriendelijk, want boodschap gaat verloren als je niet sympathiek wordt genomen Gebruik niet al te moeilijke woorden want dat wordt opgevat als ontwijken van antwoorden of als onduidelijk
Geen Hamas zeggen, maar verzet. Hamas betekent voor veel Nederanders terrorisme en wordt geassocieerd met Alqaeda. Pas de boodschap aan het publiek dat je wilt bereiken.
Geen tecnische details, maar grote lijnen. Mensen haken af.
Niet boos of emotioneel zijn. De boodschap komt beter over als een persoon in staat is in goed Nederlands helder het verhaal kan vertellen. Wat is mijn boodschap? En die formuleer ik als volgt: Zolang Israël bestaat bestaat er een confict, want alle problemen zijn te herleiden tot 1948. De oprichting.
Wees menselijk. Geen onnodige statistieken om gelijk te krijgen. enzovoort
Heerlijk eerlijk Heertje is ondanks het hoge gehalte aan eerlijkheid niet anders dan alle andere media. Ook hier wil men een goede talkshow maken. Ook hier willen ze het spelletje goed doen. En voor mij maakt het op dat moment niet uit of ik Heertje voor me heb of een ander. Ik speelde het spel mee met een eigen tactische opstelling in mijn hoofd. In de media wordt er net als met voetbal gescoord en geïncasseerd. Er valt veel te winnen, maar ook zo veel te verliezen.Gelijkspel bestaat niet, want dat is feitelijk verlies. Toen ik pas begon als woordvoerder iin mijn huidige hoedanigheid van AEL- voorzitter drong steeds meer het besef door dat mijn boodschap niet groter is dan het beeldscherm dat u wordt voorgeschoteld. Oneliners zijn voorbereid, verbazing is vaker gespeeld dan oprecht, vragen zijn verwacht en antwoorden nog meer, maar dat maakt het niet minder echt. Het gaat om belangrijke zaken .
Na de uitzending wordt er meestal gepraat tussen gasten en redactie. Deze gesprekken hebben veel weg van een analyse na een een voetbalwedstrijd. Meestal vallen er nog vriendelijke woorden plaatst en vertrekken de gasten. Maar bij deze talkshow ging het anders. Er wordt nog oprecht doorgepraat over de onderwerpen. Want de gasten zijn uit oprechte interesse uitgenodigd En dan wordt er echt gepraat zoals mensen dat over het algemeen doen. De presentator vertelt uitgebreider wat hij wilde bereiken en de gast doet hetzelfde. En dan pas heb je door. Je ziet dingen in het gesprek terug die je eerder niet opmerkte.Ik vrees dat u het niet terugziet in de uitzending. Maar wie weet: Misschien keek er wel een echte Cruyff mee? Iemand die het spel kan lezen.
Abdou Bouzerda
Ervaring van Thomas de Zengotita
At the very beginning of the show Raoul brought up the issue of audience members who had been paid by producers to attend and asked them to leave. I knew right then I was going to be part of something special in the way of deconstructive performance art. It’s one thing to observe and describe the paradoxes of self-consciousness that multimedia entail, as I have tried to do; it is quite another to live through them in front of a live audience knowing that your efforts will be broadcast as well. I cannot know how it will work when it is edited and put on the screen, but it was obvious that the live audience was riveted. The atmosphere was as focused as for the best sort of serious theater performance. I think those people understood why, in an age when everything is some kind of show, it is so important to try to create a show that subverts the very genre, the very idea of a show. I think watching someone do that gave them hope. It is certainly an inspiring idea.
I say “try to create” because the problems involved are enormous and they will never go away. The little [insert name of sugar box thing] advertisement that everyone in the production keeps referring to dramatizes the essence of the situation: once you start reflecting on yourself reflecting on yourself, an abyss opens up beneath. No surprise that the picture on the American edition of my book makes the same exact point. Once you’ve seen yourself through enough representations of yourself (and all your optional selves as well), there is no going back to innocent consciousness. You will never be a virgin again. You can only go on.
So I was struck—but not surprised—by the fact that Raoul himself was open to challenge. Not just from himself (that he does habitually) but from a guest on his show as well—to say nothing of the young man who stepped up on the set and gave his attendance fee back. To get the audience commitment this show must get if it is to succeed as it should, it must model the kind of risk-taking it is asking people in the broadcast audience to take with their own expectations. That young man did so willingly, fully understanding the paradoxes involved. So, in her way, did the girl who toyed effortlessly with the performance experiment of reporting (so specifically!) on how she felt about the Obama inauguration before it happened.
People are ready for this. The time is right.
Thomas de Zengotita
Naar begin van de pagina Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring van de gasten uit aflevering 1 Karin Vogels' Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring
hoi leonie,
nou, dat was het dan, heb naar raoul nog een mailtje gestuurd n.a.v. zijn dank je wel, dus mocht het mailtje wat ik nu schrijf niet helemaal zijn wat jij wilt, dan kun je bij hem nog aanvullingen halen....!
zoals ik je gisteren al vertelde, had ik een toch wat andere voorstelling aan de hand van het artikel in de vara-gids, nu ik vanmorgen naar de website ben gegaan en daar een stukje van een filmpje heb gezien over....blob (?) moet ik toch helaas constateren dat wat raoul daarin zegt waar is...hij heeft een poging gewaagd en naar mijn idee een niet-geslaagde poging.....ik heb mijn verhaal niet kunnen vertellen, wat mijn verhaal dan ook was.....een voorop opgezet idee over hoe ik het ongeveer zou hebben moeten kunnen doen, ontnam mij de kans....jammer, terwijl het vooropgezet idee tussen de mannen prem en raoul, wel een kans leek te krijgen, wat laat zien hoe moeilijk het is om onze vooropgezette ideeen aan de kant te zetten, mijn mailtje naar raoul had ik geschreven voor ik zijn verhaal over blob op de site zag....maar komt dus aardig overeen!
ondanks dat ik een soort van mystery-guest was, zou het wel fijn zijn geweest mij een structuur te bieden waarbinnen ik mijn (verwachtte) verhaal kon vertellen....nu voldeed ik zo aan wat er niet verwacht werd van mij, dat ik achteraf langer bij de make-up heb gezeten dan aan tafel bij raoul, die buiten mijn verwachting lieve, zachte, gevoelige ogen bleek te hebben, dit in tegenstelling tot de ogen die ik kennelijk had vewacht...maar dit even terzijde.
voor mij was het een hele leuke ervaring om mee te maken, het televisie-wereldje zeg maar, waarin, buiten de ogen van raoul om, alles voldeed aan het stereo-type beeld van waaruit ik mijn eerste mailjte schreef.....dus, ben heel benieuwd hoe de 8ste aflevering wat dat betreft is.
hoe de context gaat worden waarin de tafelgesprekken hebben plaatsgevonden, zullen voor mij dan bepalend zijn of het idee uit de verf is gekomen of niet
dank je wel voor de heeeeeeeeeeeerlijke, eeeeeeeeeeeeeeeerlijke ervaring!
groeten,
karin vogels
Hans Labohms Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring
Het deed mij bijzonder veel genoegen dat ik als klimaatscepticus door de programmamakers was uitgenodigd om duidelijk te maken dat de huidige klimaathysterie nergens op slaat en dat daaraan zo snel mogelijk een einde dient te worden gemaakt. Daarmee hebben zij en de VPRO wel enig risico genomen aangezien mijn opvattingen politiek hoogst incorrect zijn. Maar traditioneel heeft de VPRO een reputatie op te houden ten aanzien van ‘avontuurlijke’ TV. Ik hoop dat dat ze met ‘Heerlijk, eerlijk, Heertje’ weer gaat lukken.
Ik heb geen behoefte aan het maken van kritische kanttekeningen. Dat zijn dingen die - vooral in dit stadium - beter mondeling kunnen worden uitgewisseld. Bovendien acht ik het niet onmogelijk - ja zelfs waarschijnlijk - dat de eindredacteur er toch een heel mooi geheel van zal kunnen maken. In dat geval zouden kritische opmerkingen geheel in de lucht komen te hangen.
Hans Labohm
Mvg,
Hans H.J. Labohm
http://nl.youtube.com/HLabohm Naar begin van de pagina
bij de opname van Heerlijk Eerlijk Heertje. Hieronder kan je per aflevering alle reacties lezen.
Aflevering 7: Raoul had deze week Harry Mens en Jaap de Bruijn te gast.
Aflevering 6: Raoul had deze week Arnon Grunberg te gast, in het Amstel Hotel, Christiaan Weijts had deze week de studio onder zijn hoede, hij had Susan Smit te gast.
Aflevering 5: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Carice van Houten en Machteld Wentzel.
Aflevering 4: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Dick Schoof Directeur Generaal Veiligheid Ministerie Binnenlandse Zaken & Professor Dr. Arnold Heertje – Econoom
Aflevering 3: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Bas de Vos Directeur Stichting KijkOnderzoek & Ronald Sørensen Fractievoorzitter Leefbaar Rotterdam.
Aflevering 2: Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Arie Ribbens Feestzanger,Abdou Bouzerda voorzitter AEL Nederland & Thomas de Zengotita auteur "Mediated" >
Aflevering 1:Bij Raoul in het interviewprogramma waren te gast Hans LabohmKlimaatscepticus & Karin Vogels
Blog Heerlijk Eerlijk Heertje
Jaap de Bruijn
15 seconds of fame...
"Okee... de komende tien jaar zeg ik weer gewoon 'Nee' als ze me vragen of ik me voor TV wil laten interviewen. Er moeten natuurlijk ook meteen allerlei alarmbellen gaan rinkelen als een stagiaire van IDTV belt voor een programma met een cabaretier als presentator."
Als ik een humorloos typje was, zou mijn blogverslag van mijn wederwaardigheden over mijn optreden in het VPRO-programma "Heerlijk Eerlijk Heertje" zó begonnen zijn. Maar ja, ik wil niet als humorloos te boek staan, dus ik begin opnieuw...
"Zo, ik heb nóg buikpijn van het lachen na de uitzending van Heerlijk Eerlijk Heertje gisteravond. Gelukkig hebben ze in de montage alleen nog even mijn achterkant laten zien en verder alleen Heertje en Mens aan het woord gelaten. Ik had tenslotte echt geen reet te melden."
Maar ja, dan zou ik mezelf ook weer geweld aandoen. Weet je wat? Ik kopieer gewoon mijn tweets van de afgelopen week die een beetje te maken hebben met mijn optreden bij Heertje. Dan kan iedereen zelf oordelen...
Arnon Grunberg
Het interview met Raoul Heertje was bijna een werkelijk gesprek. (Werkelijk niet in de zin van 'echt'.) Ongetwijfeld had dit ermee te maken dat er geen publiek bij was, geen cameraman, geen geluidsman en ook hielp het dat Raoul geen papier met vragen op zijn schoot had liggen.
Dat hij zijn moeder als belangrijkste redacteur noemde, nam mij voor zijn moeder in.
Uit het gesprek bleek dat mijn eigen moeder meende dat ik met de vrouw van Raoul Heertje had moeten trouwen. Aldus Raoul. Mijn moeder beweert zich niets te kunnen herinneren. Ook zegt ze dat ze geen enkele 'Tannenbaum' in Nederland kent.
Wellicht moet ik de vrouw van Raoul Heertje eens persoonlijk leren kennen. Al was het maar om na te gaan hoe dit zit.
Ook zou ik graag eens gaan dineren met de vrouw die mij beneden in het Amstel Hotel opwachtte en mij vervolgens naar Raoul Heertje bracht.
Hoewel ze niets heeft gezegd wat de moeite van het herinneren waard was, ben ik erg van haar gecharmeerd.
Ik gun mensen het voordeel van de twijfel.
Christiaan Weijts
Donderdag 12 februari 2009. 10.15 uur.
Wie de televisiewereld betreedt, komt in een universum waar andere wetten van tijd en ruimte heersen. De dertig minuten die ik gepraat heb met Joost Nijssen en Susan Smit voelen achteraf als drie minuten. Daaraan vooraf gingen twee adrenalinedoordrenkte dagen.
Niet alleen de tijd, ook het geheugen krijgt een rare tik van het studiolicht. Toen Susan vroeg: “Wat was je vraag ook alweer?” moest ik het antwoord schuldig blijven. Een opname is een tgv-trein, in één dwingende richting.
Misschien is dat ook de reden dat ik me achteraf nauwelijks kan herinneren wat er allemaal besproken is. In de normale wereld herinner ik me gesprekken doorgaans woordelijk.
Toen Raoul me na afloop vroeg hoe het ging, kon ik dan ook alleen het vage besef verwoorden dat ik weliswaar allerlei onderwerpen had aangestipt, maar niet helemaal zeker was of er wel uit was gekomen waar ik naar op zoek was. Ongeveer zoals je wanneer je op stel en sprong op reis gaat, je koffer inpakt en in het vliegtuig niet weet of je alles wel bij je hebt.
Raouls impulsieve besluit om alle tv-wetten te tarten en mij dit halfuurtje carte blanche te geven, is niet alleen een aanslag op mijn zenuwen geweest, maar ook op die van het enorme leger mensen dat rond zo’n uitzending actief is. Iedereen hield, vermoed ik, zijn hart vast, en moest tegelijkertijd - om mij niet van streek te maken - doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat iemand zonder televisie-ervaring een complete talkshow presenteerde.
Of het als experiment geslaagd is zal moeten blijken. Mij gaf het avontuur in elk geval een nieuw inzicht in het mechanisme van talkshows. Zozeer dat ik nu zelfs mijn hoofdpersoon uit Via Cappello 23 ongelijk moet geven, als hij ergens beweert:
Spontane discussies aan talkshowtafels bestaan niet. Het zijn dwingende toneelstukjes, waarvan de teksten diezelfde middag potdicht in elkaar zijn getimmerd. Redacties verzamelen met voorgesprekken ruw citatenmateriaal, dat ze in strenge composities persen die het juiste ritme van lachsalvo’s, ruzies en ontroering moeten garanderen. De presentatoren van zulke programma’s zijn niets anders dan lege aangevers, vanuit de regiekamer geruggesteund door souffleurs die dwingende toneelaanwijzingen in hun oormicrofoontjes schreeuwen.
Niettemin hebben zulke presentatoren een onvoorstelbaar grote eigendunk en stellen ze zich op alsof ze weldegelijk iets anders zijn dan lege hulzen, ja zelfs prestaties van belang leveren.
Goed, nu was dit dan ook een talkshow zonder oortjes of voorgesprekken, en of ik meer was dan een lege huls, dat zal ik merken als ik de uitzending terugzie. Ik houd, opnieuw, mijn hart vast.
Christiaan Weijts
Ervaring Susan Smit
Niet Raoul Heertje, maar gastpersentator Christiaan Weyts stuurde me een mailtje met het verzoek te gast te zijn in 'Heerlijk eerlijk Heertje'. Nu was Christiaan vele malen mijn side-kick (we hebben op een Nederlandse term gebroed, maar nooit gevonden) in het boekenprogramma 'Uitgelezen' op Het Gesprek, dus ik kon hem moeilijk weigeren. Het zou gaan over schrijvers op tv, waar ik als recensente, presentatrice en schrijfster vast wel iets over te zeggen had. Dat had ik wel en toen me door een slimme redacteur bovendien een taxi en warm eten in het vooruitzicht werden gesteld, hoorde ik mezelf toestemmen. De taxi was op tijd en het eten was warm, en bovendien werd mijn haar leuk gedaan wat me goed uitkwam voor het feestje dat ik later die avond had, dus tot zover hoorde je mij niet zeuren. Ik begon pas nattigheid te voelen tijdens de opnamen, toen uitgever Joost Nijssen (Kluuns 'onvoorstelbaar erudiete uitgever') werd gevraagd naar het belang van uiterlijk bij auteurs. 'Collega's willen nog wel eens een mooie vrouw laten debuteren waarbij ze de letterkundige prak wat opwarmen,' zei hij. Prompt werd ik op het podium uitgenodigd en, ja, hoor, werd de Vraag der Vragen gesteld: 'Susan, heb jij het idee dat je door je uiterlijk sneller wordt uitgenodigd als schrijver op tv?' Waarna ik iets mompelde over ook best leuk rap van de tongriem gesneden te zijn en de illusie hebben dat dat er iets mee te maken had, wat natuurlijk vreselijk zelfingenomen klinkt. Maar wat moet je anders? Een hand door je net zo beeldig geföhnde haar halen en zeggen: 'Ik denk het wel, ja?'
Televisie en schrijvers - het blijft tobben.
Ervaring van Machteld Wentzel
Een bijzonder Heerlijk eerlijk Heertje,
Het is een bijzonder toeval dat ik vorige week vrijdag gebeld werd om als nonverbale taal- en stemcoach in het programma van Raoul te komen. Toen kon ik geen tijd vrij maken voor opnames, en daar had ik flink de smoor in, omdat dit nou een onderwerp is wat mij aan het hart gaat. Hoe mensen overkomen, in het ‘echt’ en op televisie, is mijn expertise! En om dit in een programma te kunnen doen waar het vooral om authenticiteit gaat, is heerlijk.
Nou wil het geval dat Raoul en ik de hele lagere school samen in de klas gezeten hebben, maar zo waren ze me niet op het spoor gekomen… Een wel heel bijzonder toeval dus!
Ik viel dus van mijn stoel toen ik dinsdag, de dag voor de opnames, weer werd gebeld of ik toch kon komen. Ik kon! Wat ik wist, was enkel dit: ik ging tijdens de opname op twee monitors in een aparte ruimte meekijken naar de nonverbale taal en stemtaal van Raoul en Carice, en daarvan zou ik in het programma verslag doen. Zoiets van: ‘God zegene de greep’, zo ging ik erin. Gelukkig ben ik gewend om op een podium te staan en houd ik van improviseren…
Even een praatje met de regisseur, van wie ik heb onthouden dat ik vooral de ruimte kon nemen. Lekkere sfeer, leuke mensen, alles goed verzorgd. Leonie, jij ook bedankt!
Het gesprek was vooral leuk, beetje hilarisch en melig zelfs, ik voelde me op mijn gemak en ik moest écht lachen om de grappen van Raoul. Alsof we nog samen in de klas zaten.
Ik heb nog niet alles kunnen zeggen over de mimiek en de stemtaal van Raoul en Carice, want ik heb veel meer gezien en gehoord dan ik kwijt kon. Dat houdt Raoul nog tegoed van me! Complimenten voor de montage van het programma, een enorme klus, het onderwerp lichaamstaal loopt er mooi doorheen. Bedankt en ik vond het geweldig om te doen.
Machteld Wentzel
Nonverbale taal- en Stemcoach.
Ervaring Professor Heertje
Het blootleggen van de onderbouw van het mediamechanisme zonder over de uitkomsten daarvan een moreel oordeel te vellen, spreekt mij erg aan. Ik vond dat de directeur-generaal van Binnenlandse Zaken, de heer Dick Schoof, hieraan op een sympathieke wijze heeft medegewerkt door uiteindelijk over de hoofden van journalisten, voorlichters en andere communicatie-deskundigen zich te wenden tot het publiek, dus tot de finale klanten van de overheid. Hij toonde zich ook gevoelig voor de enigszins kinderachtige benadering van de burger en hij lijkt daaraan iets te willen doen.
Het programma ontwikkelt zich zodoende onbedoeld tot het doorbreken van de stilzwijgende coalitie die in Nederland sinds ongeveer het midden van de jaren tachtig bestaat tussen de pers en de overheid.
Wat mijn eigen rol betreft, heb ik geen moment het gevoel gehad dat wij daar als zoon en vader zaten, blijkbaar omdat wij beiden zakelijk en openhartig over onderwerpen spraken, die ons na aan het hart liggen maar overheersend een groot publiek belang behelzen.
Arnold Heertje.
Weblog Dick Schoof
De redactie verzoekt mij vroeg te komen. Ik ben er tegen half 6, de opnames beginnen tegen kwart voor zeven. Normaal spreek je even voor over wat de insteek is of weet je wat er gebeurt of wie de andere gasten of sprekers zijn. Kwestie van serieuze voorbereiding aan beide kanten. Nu niet, dus wachten, wat eten, beetje schmink. Het gaat over het noodpakket, dat weet ik, verder is het letterlijk afwachten. Mijn afweging om te komen, is dat het onderwerp zelfredzaamheid (en daarmee onze campagne ‘Denk Vooruit’ en ‘Heeft u al een noodpakket’) te belangrijk is om niet te verschijnen. Voor je het weet wordt het onderwerp lacherig weggezet.
Bij binnenkomst in de studio zie ik op de tafel een laptop. Het laat zich raden dat het over onze internetpagina www.denkvooruit.nl gaat. En jawel. Op deze site staat een spelletje waarmee je een noodpakket kan winnen. Raoul kondigt aan dat hij nieuws gaat maken. Dat zal wel niet zijn dat hij kan melden dat een directeur-generaal zijn eigen spelletje niet succesvol kan doen, temeer niet omdat ik het gelukkig wel kan. Het gaat om de toon, infantilisering van de bevolking van Nederland. Een typisch overheidscommunicatieprobleem, zo probeert hij aan de hand van het spelletje aan te tonen. Kamerleden zijn het met hem eens, blijkt uit drie spotjes als reactie op het spelletje. Het nieuws is dus dat campagnes van de overheid als kenmerk hebben dat ze gemaakt worden door hoog-opgeleide mensen die hun mede-Nederlanders beschouwen als randdebielen. Tja. Het nieuws maken wordt onderstreept door zijn scoop, alsook door de stellige bewering van Raoul dat er Kamervragen komen. Dat blijkt de volgende dag als de Kamervraag binnenkomt; goed afgestemd door Raoul. Een berichtje op pagina 2 van de Metro meldt vandaag ook nog “topambtenaar neemt afstand van campagne”. Of hiermee nieuws gemaakt is? Misschien eerder van een mug een olifant gemaakt.
Nou moet ik zeggen dat het spelletje, op onze site ook nog eens gepresenteerd als een test, meer iets voor kinderen is dan voor volwassen mensen. Dat heb ik ook in het gesprek spontaan aangegeven. Dat stemt ook tot nadenken. Waarom doen we zoiets? Door zo te werken brengen we de campagne blijkbaar in diskrediet. Dat moeten we niet doen. Het spelletje was een slechts een aandachtstrekker, geen noodzakelijk of belangrijk onderdeel van onze campagne. Het is een uitstekende campagne die ook zeer gewaardeerd wordt en bovendien effect heeft. 7 van de 10 Nederlanders vinden een noodpakket belangrijk. De “test” passen we iets aan, we maken duidelijker dat het een spelletje is, meer grappig dan serieus bedoeld. Je kunt er een noodpakket mee winnen, gewoon leuk, vooral dat pakket winnen. De campagne aanpassen? Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Prima campagne. Daar is het onderwerp, om met Raoul te spreken, te belangrijk voor.
Dick Schoof
Directeur-Generaal Veiligheid
Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
Naar begin van de pagina Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring van de gasten uit aflevering 3
Ervaring van Bas de Vos
Heerlijk Eerlijk Heertje
Het is eigenlijk als gast in het programma het meest helder wat er aan de achterkant van het scherm gebeurt. Hoe het er uiteindelijk op de buis (of de peeCee) uit ziet is nog een vraag voor me. Dan zal pas het contrast tussen het beeld en wat er achter het beeld gebeurt duidelijk zijn. Nieuwsgierig ben ik in ieder geval.
Voor mij een eerste ervaring om echt zo in het programma te zitten. Ben wel al eens in bijvoorbeeld in Editie.NL en RTL-boulevard terecht gekomen. Maar dat laatste was omdat er niemand wat wilde zeggen over de uitzending van de DonorShow voordat deze ook was uitgezonden. Dus dan maakt een redactie een item waar toch wat ‘talking heads’ in moeten. En het ging altijd alleen over min of meer feitelijk kijkgedrag van mensen. De sessie woensdag met Raoul Heertje probeerde wat meer naar het tactische gebruik van kijkcijfers te kijken.
Heerlijk om over te praten dus ik vond de tijd veel te kort. Wel vooraf met de regisseur en een redacteur tijdens heteten gesproken over het gebruik van kijkinformatie. Leuk.
Als ervaring algemeen is het wat vreemd. Want hoe heerlijk eerlijk kun je zijn als er steeds zo’n cameralamp op je hoofd brandt? Hoe naturel is Heertje met zijn ervaring daarmee? Wat zou er met de kijkers gebeuren als niet hij het presenteerde maar een onbekende? Of Ivo Niehe? Die zou in ieder geval weer een ander publiek aan zich binden. Of helemaal geen publiek? Omdat de rol van het onderzoeken van de TV-realiteit wellicht beter past als rol bij Raoul heertje dan als rol voor Ivo Niehe?
Genoeg nabeschouwing. Ik zal de uitzending vanavond eens terugkijken. Eerst checken of ik er niet uitgeknipt ben. En dan kijken of wat ik duidelijk wilde maken ook duidelijk geworden is. En dan zaterdag ochtend vroeg de kijkcijfers bekijken op www.kijkonderzoek.nl
Groet,
Bas de Vos
Ervaring Ronald Sørensen
Bij Heerlijk Eerlijk Heertje .
Onderweg naar de uitzending worden we, mijn medewerkster Susan en ik, in de tram aangesproken door een man die me herkend. Hij zegt lid te willen worden van de populistische omroep Popned. Een goed begin, maar is hij misschien ingehuurd om me op mijn gemak te stellen? Zijn er verborgen camera’s? .
Het is erg spannend om zonder voorgesprek naar een interview te gaan, maar ik ben niet op mijn mondje gevallen en ik vind het wel een uitdaging. Ik heb de eerste uitzending gezien en ben tot de conclusie gekomen, dat er geen peil op te trekken is. Het is leuk om te zien hoe de regie achteraf een programma kan maken. Je springt in het zwembad en als je het water voelt, merk je wel of het aangenaam of te koud is. .
De ontvangst is letterlijk koud. De studio is bij binnenkomst ongeveer 2 graden boven nul. .
Als ik binnenkom, zie ik dat een debat met mij bij NOVA, waar ik niet erg tevreden over ben (veel te chagrijnig), op de monitor wordt afgedraaid. Had ik het niet gedacht? Het wordt ijskoud water waar ik in ga springen. .
Daan, die ons begeleid, begint een gesprek over koetjes en kalfjes. Hij heeft in Rotterdam gewoond en noemt de naam van een gemeenteraadslid van een andere partij, waar ik toevallig die ochtend een zeer boze e-mail naar gestuurd heb. Toeval? Ik besluit van wel, want anders moet er wel een duivelse research hebben plaatsgevonden. .
Ik zit achter een monitor en volg het begin van het programma. Aan Bart de Vos, directeur van de Stichting Kijk en Luisteronderzoek, stelt Raoul precies de vraag die ik ook zou stellen: Hoe weten mensen dat het programma weer interessant wordt? Het logische antwoord luidt: “Ze zappen en blijven hangen.” .
Daarna kom ik op en ik voel me redelijk op mijn gemak. Dat gevoel wordt versterkt als Raoul de NOVA uitzending niet gebruikt om me als chagrijn aan de kaak te stellen, maar om aan te tonen dat de redactie van NOVA me heeft willen ‘pakken’. Voor het eerst zie ik dat zelf ook! Het klopt als een bus: Vlak voor de opnames hoor ik van de redactie van NOVA pas dat ik niet geïnterviewd zou worden maar een debat zou aangaan met Fouad Sidali. Dat Aboutaleb aan de telefoon zou komen was voor mij een complete verrassing. .
Daarna voel ik me volkomen op mijn gemak en ik vertel dat een rol spelen het domste is dat je kunt doen. Oneerlijkheid maakt je nerveus. .
Ik zeg dat o.a. rancune een drijfveer is om een omroep op te zetten. Het zijn vooral de publieke omroepen die Pim destijds zo gedemoniseerd hebben. Raoul blijft er voor mijn beleving iets te lang bij hangen. Kan ik nog eerlijker zijn dan ik nu al ben, vraag ik me af?
Daarna mag ik even mijn gal over de linkse kerk spuien en dat laat ik me geen twee keer zeggen.
Tevreden merk ik hoe het programma naar zijn einde rolt.
Achteraf heb ik een goed gevoel. Raoul heeft me volkomen in mijn waarde gelaten en me een faire kans gegeven. Geen grappen ten koste van Leefbaar Rotterdam of van mij. Iets waar ik vooraf – blijkt nu – toch wel een beetje bang voor was. We drinken nog een biertje en de eindredacteur heeft m.i. een te negatief beeld van de uitzending!
Voor we weggaan, geef ik Raoul mijn Feyenoord sjaaltje. Een blijk van waardering. Als Feyenoord de zware thuiswedstrijd (sic) tegen Willem II wint, koop ik wel een nieuwe.
Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring van de gasten uit aflevering 2
Ervaring van Arie Ribbens
Het was voor mij een eer om in het programma aanwezig te mogen zijn. Het is een programma anders dan andere programma's. Erg interessant.
Het is dus echt een heerlijk en eerlijk programma,de naam zegt het niet alleen ,maar is ook zo.
Vriendelijke groeten Arie Ribbens
Ervaring van Abdou Bouzerda
Je ziet het pas als je het doorhebt
De opname van de talkshow nadert en de gezichten van de crew hebben veel weg van een technisch team van een voetbalelftal dat voor de aftrap nog snel de opstelling doorneemt en besproken tactiek. De Nederlandse Cruyff van het medialandschap moet nog opstaan. Iemand die op onnavolgbare wijze het spelletje doorziet. Maar net als met voetbal is eigenijk iedereen wel een expert. En net als met voetbal heb je controlerende middenvelders, spitsen en verdedigers. Media is net als voetbal een spel, maar ook oorlog. Meningen, personages en programma's ijveren om aandacht van u. En aandacht wordt in kijkcijfers uitgedrukt. Want als je goed bent bent, kijkt iedereen. Maar als je subliem bent kijken mensen af.
In de trein onderweg naar Amsterdam bedacht ik me in eens dat media deze dagen letterlijk oorlog betekent. De oorlog in Gaza is de reden dat ik kom opdagen in de talkshow van Raoul Heertje. Het is geen spel meer. Het gaat om mensen overtuigen voor een rechtvaardige oplossing. Ik bedenk me ineens dat terwijl u op Nederland Twee drukt iemand anders een knop indrukt van een high-tech geavanceerde apparaat met als resultaat primitieve ellende. Deze bewustwording van een paar seconden doet me twijfelen. Moest ik me wel scheren om die boodschap niet te gladjes over te laten komen. Had ik niet beter een proefgesprek kunnen doen met een coach of vriend? Ben ik nog op de hoogte van het laatste nieuws? Op het station besluit ik nog even mijn PDA te checken. En inderdaad het nieuws is veranderd. Obama wil niet praten met Hamas. Laat het nu net een zin zijn die ik van plan was te gaan gebruiken. In de taxi naar Hotel ArenA waar de opname plaatsvindt bedacht ik me in eens weer dat het juist nu wel van belang om die speregels in acht te nemen. Ik nam nog snel in mijn hoofd een checklist door.
Blij vriendelijk, want boodschap gaat verloren als je niet sympathiek wordt genomen Gebruik niet al te moeilijke woorden want dat wordt opgevat als ontwijken van antwoorden of als onduidelijk
Geen Hamas zeggen, maar verzet. Hamas betekent voor veel Nederanders terrorisme en wordt geassocieerd met Alqaeda. Pas de boodschap aan het publiek dat je wilt bereiken.
Geen tecnische details, maar grote lijnen. Mensen haken af.
Niet boos of emotioneel zijn. De boodschap komt beter over als een persoon in staat is in goed Nederlands helder het verhaal kan vertellen. Wat is mijn boodschap? En die formuleer ik als volgt: Zolang Israël bestaat bestaat er een confict, want alle problemen zijn te herleiden tot 1948. De oprichting.
Wees menselijk. Geen onnodige statistieken om gelijk te krijgen. enzovoort
Heerlijk eerlijk Heertje is ondanks het hoge gehalte aan eerlijkheid niet anders dan alle andere media. Ook hier wil men een goede talkshow maken. Ook hier willen ze het spelletje goed doen. En voor mij maakt het op dat moment niet uit of ik Heertje voor me heb of een ander. Ik speelde het spel mee met een eigen tactische opstelling in mijn hoofd. In de media wordt er net als met voetbal gescoord en geïncasseerd. Er valt veel te winnen, maar ook zo veel te verliezen.Gelijkspel bestaat niet, want dat is feitelijk verlies. Toen ik pas begon als woordvoerder iin mijn huidige hoedanigheid van AEL- voorzitter drong steeds meer het besef door dat mijn boodschap niet groter is dan het beeldscherm dat u wordt voorgeschoteld. Oneliners zijn voorbereid, verbazing is vaker gespeeld dan oprecht, vragen zijn verwacht en antwoorden nog meer, maar dat maakt het niet minder echt. Het gaat om belangrijke zaken .
Na de uitzending wordt er meestal gepraat tussen gasten en redactie. Deze gesprekken hebben veel weg van een analyse na een een voetbalwedstrijd. Meestal vallen er nog vriendelijke woorden plaatst en vertrekken de gasten. Maar bij deze talkshow ging het anders. Er wordt nog oprecht doorgepraat over de onderwerpen. Want de gasten zijn uit oprechte interesse uitgenodigd En dan wordt er echt gepraat zoals mensen dat over het algemeen doen. De presentator vertelt uitgebreider wat hij wilde bereiken en de gast doet hetzelfde. En dan pas heb je door. Je ziet dingen in het gesprek terug die je eerder niet opmerkte.Ik vrees dat u het niet terugziet in de uitzending. Maar wie weet: Misschien keek er wel een echte Cruyff mee? Iemand die het spel kan lezen.
Abdou Bouzerda
Ervaring van Thomas de Zengotita
At the very beginning of the show Raoul brought up the issue of audience members who had been paid by producers to attend and asked them to leave. I knew right then I was going to be part of something special in the way of deconstructive performance art. It’s one thing to observe and describe the paradoxes of self-consciousness that multimedia entail, as I have tried to do; it is quite another to live through them in front of a live audience knowing that your efforts will be broadcast as well. I cannot know how it will work when it is edited and put on the screen, but it was obvious that the live audience was riveted. The atmosphere was as focused as for the best sort of serious theater performance. I think those people understood why, in an age when everything is some kind of show, it is so important to try to create a show that subverts the very genre, the very idea of a show. I think watching someone do that gave them hope. It is certainly an inspiring idea.
I say “try to create” because the problems involved are enormous and they will never go away. The little [insert name of sugar box thing] advertisement that everyone in the production keeps referring to dramatizes the essence of the situation: once you start reflecting on yourself reflecting on yourself, an abyss opens up beneath. No surprise that the picture on the American edition of my book makes the same exact point. Once you’ve seen yourself through enough representations of yourself (and all your optional selves as well), there is no going back to innocent consciousness. You will never be a virgin again. You can only go on.
So I was struck—but not surprised—by the fact that Raoul himself was open to challenge. Not just from himself (that he does habitually) but from a guest on his show as well—to say nothing of the young man who stepped up on the set and gave his attendance fee back. To get the audience commitment this show must get if it is to succeed as it should, it must model the kind of risk-taking it is asking people in the broadcast audience to take with their own expectations. That young man did so willingly, fully understanding the paradoxes involved. So, in her way, did the girl who toyed effortlessly with the performance experiment of reporting (so specifically!) on how she felt about the Obama inauguration before it happened.
People are ready for this. The time is right.
Thomas de Zengotita
Naar begin van de pagina Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring van de gasten uit aflevering 1 Karin Vogels' Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring
hoi leonie,
nou, dat was het dan, heb naar raoul nog een mailtje gestuurd n.a.v. zijn dank je wel, dus mocht het mailtje wat ik nu schrijf niet helemaal zijn wat jij wilt, dan kun je bij hem nog aanvullingen halen....!
zoals ik je gisteren al vertelde, had ik een toch wat andere voorstelling aan de hand van het artikel in de vara-gids, nu ik vanmorgen naar de website ben gegaan en daar een stukje van een filmpje heb gezien over....blob (?) moet ik toch helaas constateren dat wat raoul daarin zegt waar is...hij heeft een poging gewaagd en naar mijn idee een niet-geslaagde poging.....ik heb mijn verhaal niet kunnen vertellen, wat mijn verhaal dan ook was.....een voorop opgezet idee over hoe ik het ongeveer zou hebben moeten kunnen doen, ontnam mij de kans....jammer, terwijl het vooropgezet idee tussen de mannen prem en raoul, wel een kans leek te krijgen, wat laat zien hoe moeilijk het is om onze vooropgezette ideeen aan de kant te zetten, mijn mailtje naar raoul had ik geschreven voor ik zijn verhaal over blob op de site zag....maar komt dus aardig overeen!
ondanks dat ik een soort van mystery-guest was, zou het wel fijn zijn geweest mij een structuur te bieden waarbinnen ik mijn (verwachtte) verhaal kon vertellen....nu voldeed ik zo aan wat er niet verwacht werd van mij, dat ik achteraf langer bij de make-up heb gezeten dan aan tafel bij raoul, die buiten mijn verwachting lieve, zachte, gevoelige ogen bleek te hebben, dit in tegenstelling tot de ogen die ik kennelijk had vewacht...maar dit even terzijde.
voor mij was het een hele leuke ervaring om mee te maken, het televisie-wereldje zeg maar, waarin, buiten de ogen van raoul om, alles voldeed aan het stereo-type beeld van waaruit ik mijn eerste mailjte schreef.....dus, ben heel benieuwd hoe de 8ste aflevering wat dat betreft is.
hoe de context gaat worden waarin de tafelgesprekken hebben plaatsgevonden, zullen voor mij dan bepalend zijn of het idee uit de verf is gekomen of niet
dank je wel voor de heeeeeeeeeeeerlijke, eeeeeeeeeeeeeeeerlijke ervaring!
groeten,
karin vogels
Hans Labohms Heerlijk Eerlijk Heertje ervaring
Het deed mij bijzonder veel genoegen dat ik als klimaatscepticus door de programmamakers was uitgenodigd om duidelijk te maken dat de huidige klimaathysterie nergens op slaat en dat daaraan zo snel mogelijk een einde dient te worden gemaakt. Daarmee hebben zij en de VPRO wel enig risico genomen aangezien mijn opvattingen politiek hoogst incorrect zijn. Maar traditioneel heeft de VPRO een reputatie op te houden ten aanzien van ‘avontuurlijke’ TV. Ik hoop dat dat ze met ‘Heerlijk, eerlijk, Heertje’ weer gaat lukken.
Ik heb geen behoefte aan het maken van kritische kanttekeningen. Dat zijn dingen die - vooral in dit stadium - beter mondeling kunnen worden uitgewisseld. Bovendien acht ik het niet onmogelijk - ja zelfs waarschijnlijk - dat de eindredacteur er toch een heel mooi geheel van zal kunnen maken. In dat geval zouden kritische opmerkingen geheel in de lucht komen te hangen.
Hans Labohm
Mvg,
Hans H.J. Labohm
http://nl.youtube.com/HLabohm Naar begin van de pagina
© 2010 Gemaakt door Redactie
Banners | Een probleem rapporteren? | Privacy | Algemene voorwaarden
